Witryna osobista

Cesarstwo Nilfgaardu, cz. 2

Bies6167 — Mon, 29 Jun 2015 14:34:08 GMT

Historia:

Nilfgaard jest jedną z najbardziej wysuniętych na południe cywilizowanych krain, której miastem stołecznym jest miasto o takiej samej nazwie leżące nad rzeką Albą. I to w tej krainie narodziło się Imperium, stopniowo podbijając leżące wokół, a potem na północ królestwa. Właśnie kolejne podboje napędzały Imperium przez wiele lat i były głównym celem Nilfgaardu.

Największa potęga Nilfgaardu miała miejsce, gdy jego północne granice oparły się o Góry Amell, a później o rzekę Jarugę. Dalsze wojny z Północą wydawały się bezsensownym posunięciem, które mogłoby wyeliminować rynek zbytu, jakim były Północne Królestwa. Wojna jednak wybuchła, prawdopodobnie z powodu osobistych spraw aktualnego cesarza, Emhyra var Emreisa - być może poszukiwał on swojej córki, Cirilli, która miała być decydującą postacią w losach świata zapowiedzianych przez Ithlinne.

Ustrój polityczny, administracyjny:

Na czele Nilfgaardu stoi cesarz tytułowany także imperatorem; aktualnie tytuł ten dzierży Emhyr var Emreis uważany za władcę absolutnego i nieznoszącego sprzeciwu. W rzeczywistości, co prawda, posuwał się do drastycznych metod przy zaprowadzaniu ładu w Imperium, ale kierowało nim przede wszystkim dobro państwa.

Prowincjami Nilfgaardu zarządzają namiestnicy, a wypadku tak zwanych państw bluszczowych, czyli marionetkowych, ale formalnie niepodległych państw - królowie. Seneszal był urzędnikiem władający Imperium w razie nieobecności cesarza, lub jego niemożności sprawowania rządów z innych powodów (np. choroby). Sprawami wewnętrznymi zajmowali się wielki kanclerz koronny i marszałek spraw wewnętrznych. Imperium utrzymywało także na dworach Północy ambasadorów, przynajmniej przy zawieraniu Pokoju Cintryjskiego. Najbardziej znanym był Shilard Fitz-Oesterlen

Na dworze imperialnym funkcjonuje także wiele różnych tytułów: princów i diuków (książąt),baronów i grafów (hrabiów).

Siły zbrojne:

Sama Armia Nilfgaardu, która w czasie Wojen Północnych liczyła około 350 tysięcy, była podporządkowana dużej liczbie osób dzierżących różne, często niespotykane na Północy, stopnie oficerskie. Najwyższym dowódcą sił Nilfgaardu był marszałek, jedynym znanym z imienia był Menno Coehoorn. Na oficerów składali się także generałowie majorowie, starsi i młodsi oberszterowie (pułkownicy), rotmistrzowie (kapitanowie kawalerii), lejtnantowie (porucznicy), czy aide-de-camp (adiutanci obozu).

Najprawdopodbniej do inwazji przygotowali 150 tysięcy żołnierzy. W grupach armii mogły to być siły, 50 tysięcy wschód, 50 tysięcy środek, 25 tysięcy grupa operacyjna Verden, plus odziały pomocnicze.

Grupy Armii:

Grupa Armii "Środek" - Część Nilfgaardzkiej armii podczas II Wojny z Nordlingami, pod wodzą marszałka polnego Menno Coehoorna. Miała prawdopodobnie najważniejsze zadanie - przełamać Temerię, ustanowić granicę Novigrad-Wyzima-Ellander, potem utrzymać granice na rzece Pontar. By to zrobić potrzebowała flankowego wsparcia Grupy Armii "Wschód" i Grupy Operacyjnej "Verden". Grupa Armii Wschód trzeba przyznać wywiązała się z zadania, w porównaniu do Grupy operacyjnej Verden. W wyniku pierwotny plan nie udał się, grupa armii "Środek" została rozbita w bitwie pod Brenną.

Grupa Armii Wschód - Część armii Nilfgaardu dowodzona przez Ardala aep Dahy. Miała za zadanie opanować Aedirn, Dol Blathanna i Lyrię. Jako jedyna Grupa Armii (z Grupy Armii środek i Grupy Operacyjnej Verden) prawidłowo wywiązała się zadania (Choć Grupa Armii Środek zawiodła przez Grupę Operacyjną Verden). Zajęła wyżej napisane królestwa, oprócz Górnego Aedirn (Pomiędzy rzeką Dyfne i Pontarem), zajętego przez wojska Kaedwen. W ten sposób Henselt zablokował Nilfgaardczykom wejście do doliny Pontaru (Nie pozwalając zajść z flanki Temerię), a przejście armii przez Mahakam nie było brane pod uwagę. Przełom nastąpił po bitwie pod Brenną i niespodziewanej śmierci głównodowodzącego, Ardala aep Dahy, po której Nordlingowie postanowili przejść do kontrofensywy. Połączone armie Aedirn i Kaedwen uderzyły na Grupę armii Wschód, doprowadzając do walnego starcia pod Aldersbergiem. W wyniku Nilfgaard przegrał, Grupa Armii Wschód została rozgromiona.

Grupa Operacyjna Verden, lub też (wg. geografii) Grupa Armii "Zachód" - Część armii Nilfgaardu dowodzona przez Joachima de Wetta, szczególnie nieudolnie. Armia dopuszczała się wobec ludności niesłychanych okrucieństw. Stopniowo rozbijana przez powstanie w Verden, ataki kaprów ze Skellige i króla Ethaina z Cidaris, zaplątana się w bezładne walki, ponoszącą klęskę za klęską. Armia miała za zadanie zdobycie Kerack, Cidaris, ubezpieczanie lewej flanki Grupy Armii Środek. Z powodu w/w dokonań Joachima de Wetta, armia zaplątała się w Verden, nie mogąc sprawnie ubezpieczać Grupy Armii Środek. Jawnie spowodowała klęskę w bitwie pod Brenną. W dalszych miesiącach wojny nie doszło do decydującej bitwy, armia zdziesiątkowana wycofała się za Jarugę.

Mniejsze grupy wojskowe:

III Armia - armia nilfgaardzka, dowodzona przez generała lejtnanta Rhetza de Mellis-Stoke.

W skład III Armii wchodzą:

- Alba - dywizja wchodząca w skład III Armii Nilfgaardzkiej. Jego nazwa wywodzi się prawdopodobnie z rzeki płynącej przez Cesarstwo.

- Deithwen - dywizja wchodząca w skład III Armii. Dowodzi nią oberszter Liam aep Muir Moss

- Ard Feainn - (starsza mowa - Wielkie Słońce) - dywizja wchodząca w skład III Armii. Dowodzi nią oberszter Ramon Tyrconnel.

- dwie nieznane dywizje;

IV Armia Konna - Armia nilfgaardzka, dowodzona przez generała majora Markusa Braibanta.

W skład IV Armii Konnej wchodzą:

- Venendal - dywizja wchodząca w skład IV Armii Konnej

-Magne - dywizja wchodząca w skład IV Armii Konnej.

-Frundsberg - dywizja wchodząca w skład IV Armii Konnej.

-II Brygada Vicovarska - brygada wchodząca w skład IV Armii Konnej.

-VII brygada Daerlańska - brygada wchodząca w skład IV Armii Konnej.

Z ręki jednego z żołnierzy brygady zginął Caleb Stratton. Został potem pomszczony przez swych kompanów, którzy zabili marszałka Menno Coehorna, który ubrany był w płaszcz brygady Daerlańskiej.

-Nauzicaa - brygada wchodząca w skład IV Armii Konnej. Dowodził nią Kees van Lo.

-Vrihedd - brygada kawalerii złożona z elfów, wchodziła w skład IV Armii Konnej. Znakiem brygady były srebrne błyskawice naszywane na rękawie. Po zakończeniu wojny, na mocy ugody w Cintrze, Nilfgaardczycy wydali trzydziestu dwóch oficerów formacji w ręce Nordlingów. Według gry komputerowej, następnie stracono ich w Wąwozie Hydry, a ciała zrzucono w przepaść - co jest sprzeczne z treścią książki, według której objęła ich amnestia.

Dowódcą brygady był Isengrim Faoiltiarna, a składała się ze Scoia'tael, którzy w wyniku postępów nilfgaardzkiej ofensywy znaleźli się za frontem i przyłączyli do wojsk cesarskich. Liczebność jednostki jest nieznana, ale biorąc pod uwagę, że prawdopodobnie każdy były dowódca komanda został oficerem, a komando Scoia'tael liczyło przeciętnie nie więcej niż 30 osób, można oszacować że cała brygada liczyła ich około dziewięciu setek.

Brygada brała udział w bitwach pod Mayeną i Brenną.

Pomniejsze jednostki:

-Grupa bojowa Sievers - grupa bojowa wchodząca w skład VII brygady Daerlańskiej

-- Grupa bojowa Vreemde - grupa bojowa wchodząca w skład VII brygady Daerlańskiej

- Grupa bojowa Morteisen - grupa bojowa wchodząca w skład VII brygady Daerlańskiej

Mieszkańcy:

W Imperium uważa się, że rodowitym Nilfgaardczykiem jest się jedynie wtedy, gdy wywodzi się z dawnych ziem ojczystych, nie zaś z podbitych prowincji. Ludzie pochodzący z prowincji, na przykład w wypadku Cahira, nie znosili nazywania ich "Nilfgardczykami". Samych mieszkańców Imperium jest łatwiej wyodrębnić niż mieszkańców Północy, dla których narodowość nie gra większej różnicy - przynajmniej z punktu widzenia Sagi.

Wierzenia i magia:

Dominującą wiarą w Imperium jest kult Słońca i cesarza. Pozostałe religie są tolerowane, ale trzymane w ryzach, a ich kapłanom nie pozwala im się wtrącać do polityki. Podobnie rzecz ma się z Czarodziejami, których również trzyma się na dystans od dworu, w przeciwieństwie do królestw Północy. Znanym wyjątkiem w tej sprawie był tylko Xarthisius, nadworny mag i astrolog cesarza Emhyra, który jednak później został wtrącony do lochu za rzekomą pomyłkę w obliczeniach położenia Ciri (podał, że znajduje się ona na Korath, co było prawdą).

W Imperium nie ma też mowy szeroko rozpowszechnionego rasizmu i niepokojów religijnych, którym zapobiega się poprzez surowe prawa i kary za ich nieprzestrzeganie.

Znaczenie w grach:

Imperium gra znaczącą rolę w polityce państw Północy ukazanej w grze Wiedźmin 2: Zabójcy Królów. Geralt już w Prologu spotyka na swej drodze ambasadora Nilfgaardu, Shilarda Fitz-Oesterlena, towarzyszącego królowi Temerii, Foltestowi, w czasie oblężenia Zamku La Valette.

Nilfgaard reprezentowany przez Fitz-Oesterlena, Renualda aep Matsena, czarodziejów Vanhemara i Adalberta oraz czarodziejkę Cynthię jest głównym graczem w czasie obrad w Loc Muinne. W ciągu fabuły okazuje się, że to Cesarstwo stoi za morderstwami królów, zdemaskowaniem Loży Czarodziejek i wskazaniem jej jako winowajcę wszystkich problemów Północy.

Niezależnie od podjętych przez gracza decyzji, które doprowadzają do nowej sytuacji politycznej Północy, Nilfgaard i tak ostatecznie forsuje Jarugę i podbija prawdopodobnie wszystkie królestwa leżących na południe od Pontaru.

Znaczenie w filmie i serialu:

Nilfgaard gra także rolę, chociaż mało znaczną, w telewizyjnej wersji Wiedźmina. Pojawia się tam między innymi nilfgaardzki baron, Eldar de Casteberg. Według scenarzystów, z Imperium spiskował Zakon Białej Róży z Falwickiem na czele.

Eldar de Casteberg to postać, występująca w filmie i serialu. Jest to Nilfgaardzki baron. Brak odpowiednika w twórczości Sapkowskiego.

Cesarstwo Nilfgaardu, cz. 1

Bies6167 — Mon, 29 Jun 2015 13:48:56 GMT

Cesarstwo Nilfgaardu - największy twór państwowy w historii uniwersum Wiedźmina ze stolicą w Nilfgaardzie. Kraj na południu Kontynentu, posiadający zarówno rozbudowane zaplecze gospodarcze, jak i bitną, wyszkoloną armię oraz utalentowanych dowódców i polityków.

Prowincje oraz państwa zależne od Nilfgaardu:

Wasale Imperium:

Maecht - zwane także "Bluszczowym królestwem", niewielkie państwo na południu, podległe Nilfgaardowi. Herb stanowi wizerunek srebrnych ryb oraz koron w polu błękitno-czerwonym czterodzielnym. Granicę od strony północnej, pomiędzy Maecht oraz Metinną jest rzeka Sylte. Na wschód leży Geso, oddzielone od Maecht Veldą, a na południe leży Ebbing. Ziemie te mają dostęp do morza od strony zachodniej. W Maecht utrzymywane były pozory swobody. Król wybierany był na zasadzie wolnej elekcji, jednak w rzeczywistości wybór był zgodny z wolą cesarza.

Główne miasta:

Miasto Maecht jest stolicą nilfgaardzkiej prowincji o tej samej nazwie.

Thurn - miasto leżące w Nilfgaardzie, niedaleko rzeczki Veldy, w północnej części prowincji Maecht. Z bogatej rodziny z Thurn pochodziła Mistle.

Rocayne - jest to fort, znajdujący się w Maecht.

Ważniejsze osobistości:

Akerspaark - nieżyjący król Maecht. Rzekomy ojciec Duny'ego, choć ten w spisie wielu synów i córek władcy nie występuje.

Potomkowie z prawego łoża:

Synowie:

Orm - najstarszy legalny syn Akerspaarka.

Gorm - legalny syn Akerspaarka.

Torm - legalny syn Akerspaarka.

Horm - legalny syn Akerspaarka.

Gonzalez - legalny syn Akerspaarka.

Córki:

Alia - legalna córka Akerspaarka.

Valia - legalna córka Akerspaarka.

Nina - legalna córka Akerspaarka.

Paulina - legalna córka Akerspaarka.

Malvina - legalna córka Akerspaarka.

Argentina - legalna córka Akerspaarka.

Hoët - zwany także Sprawiedliwym, wybrany po śmierci Akerspaarka, król Maecht.

Rudiger - książę Maecht. Jego wasalem był ojciec Mistle.

Metinna - królestwo leżące w obrębie Nilfgaardu, które jak wiele innych lennych ziem posiada pozorną autonomię (panuje w nim król). Od zachodu kraj ograniczony jest przez morze, od południa graniczy z Maecht (obecnie wchodzącego w skład prowincji Metinna), od wschodu z Geso, a od północy z Nazairem. Przez Mettinę przepływa rzeka Sylte, a około jednej trzeciej ziem zajmuje równina Mag Deira. Mapa podaje błędną nazwę tego państwa - "Mettina". Na kartach sagi A. Sapkowskiego to państwo nazywa się Metinna.

Główne miasta:

Metinna - miasto, będące stolicą państwa o tej samej nazwie.

Neunreuth - miasto w Metinnie.

Forgeham - miasto położone na terenach Nilfgardu, w państwie Metinna.

Ważne osobistości:

Zivelena - wspominana w wypowiedzi Kudkudaka. Została królową Metinny za sprawą gnoma Rumplestelta, a w zamian obiecała swoje pierwsze dziecko (Prawo niespodzianki). Zivelena nie dotrzymała obietnicy, gdy Rumplestelt przybył po nagrodę, czarami zmusiła go do ucieczki. W niedługi czas potem ona i dziecko zmarli na zarazę.

Królestwo Cintry - od ustanowienia Pokoju Cintryjskiego połączone z Cesarstwem unią personalną poprzez małżeństwo cesarza Emhyra var Emreisa z sobowtórem królowej Cirilli (oficjalnie prawdziwa Cirillą).

Księstwo Attre - wasal Cintry.

Temeria - w grze Wiedźmin 3 Dziki Gon. Temeria staje się wasalem Nilfgaardu (w zależności od decyzji gracza)

Prowincje:

Vicovaro - nazywane również "Międzyrzeczem". Kraina w Nilfgaardzie. Z opisów Cahira wynika, że nie znajduje się blisko stolicy. Z Vicovaro wywodzi się ród Cahira.

Ważniejsze postacie:

Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach [wym. kahir mawr dyfryn ep kellah] - Vicovarczyk na służbie Nilfgaardu, wnuk Gruffyda i Evivy, syn seneszala Ceallacha i Mawr, brat Aililla i Dherana.

W cesarstwie nosił tytuł grafa i mimo młodego wieku służył w oddziałach do zadań specjalnych.

Miał za zadanie pojmać księżniczkę Cirillę podczas oblężenia Cintry przez wojska cesarstwa, lecz jego misja zakończyła się niepowodzeniem. Popadł w niełaskę cesarza; na skutek poniesionej klęski i paru nieopatrznie wykrzyczanych słów kilka lat spędził w lochu. Dostał jednak kolejną szansę.

Po raz drugi miał podjąć próbę pojmania Ciri podczas przewrotu na Thanedd, lecz i tym razem jego starania zakończyły się fiaskiem (to właśnie wtedy Geralt po raz pierwszy darował mu życie). Popadł wówczas w całkowitą niełaskę cesarza i był oficjalnie poszukiwany przez Nilfgaard. Do imperium wysłał go, spętanego, Isengrim Faoiltiarna, lecz przypadkowo uwolnił go wiedźmin, gdy Cahira przekazywano z rąk havekarów w ręce nilfgaardzkich żołnierzy (wtedy Geralt drugi raz darował mu życie). Cahir ruszył za wiedźminem, gdyż chciał się do niego przyłączyć w celu odnalezienia Ciri. Ostatecznie udało mu się dołączyć do drużyny Geralta, zaraz po tym, jak wiedźmin uciekł z niewoli w cintryjskim obozie.

Przypadkowo uczestniczył w bitwie o most na Jarudze, dowodząc wraz z Geraltem częścią rejterujących oddziałów królowej Meve z Lyrii.

Raniony w głowę i trawiony gorączką Cahir wyznaje, że, podobnie jak wiedźmin, miewa sny o Ciri, tyko że w jego przypadku księżniczka występuje jako dorosła kobieta. Wtedy też Vicovarczyk przyznaje, że zakochał się w Ciri. Powodowany właśnie tym uczuciem zgodził się na zrealizowanie misji sprowadzenia Ciri do Nilfgaardu. Tylko w ten sposób miałby jakiekolwiek szanse na widywanie się z nią.

Zginął w potyczce z Bonhartem, podczas uwalniania Ciri z rąk Vilgefortza w cytadeli Stygga. Oddał życie, broniąc ukochanej.

Assire var Anahid - pochodzącą z Vicovaro nilfgaardzka czarodziejka, krewna Cahira Mawr Dyffryn aep Ceallacha.

Zasiadała w Loży wraz z inną przedstawicielką tego kraju, Fringillią Vigo. Wykorzystywała Carthię van Canten, kochankę szefa wywiadu wojskowego Nilfgaardu Vattiera de Rideaux, jako informatorkę. Wiedziała dzięki temu o działaniach wojennych oraz planowanych przez cesarza Emhyra i Vattiera operacjach. Assire podczas pierwszego spotkania z czarodziejkami z północy czuła się zakłopotana i spięta. Jako, że pochodzi z Nilfgaardu, miała bardzo ubogą garderobę, co ją irytowało. W późniejszym czasie zmieniła kolor włosów oraz styl ubierania się.

Assire została pchnięta sztyletem i zrzucona z podestu przez ambasadora Nilfgaardu, Shilarda Fitz-Oesterlena, zaraz po tym, jak pomogła zdekompresować zaklętą w figurkę Triss Merigold. Jej śmierć wywołała wiele kontrowersji w Nilfgaardzie, później ogłoszono ją świętą.

Flourens Delannoy - językoznawca i historyk, autor dzieła Bajki i klechdy, zbierającego legendy i mity Nordlingów.

Etolia - kraina na południowym wybrzeżu Nilfgaardu. Tarczownicy, weterani z Etolii brali udział w działaniach wojennych cesarstwa.

Gemmera - Prowincja w Nilfgaardzie, znana z oddziału najemników zwanych Gemmerskimi Pacyfikatorami. Część z nich służyła w oddziale Skellena. Gemmera według mapy dołączonej do gry nazywa się "Gemmeria", co jest sprzeczne z informacjami zawartymi w książkach A. Sapkowskiego.

Ważniejsze postacie:

Bert Brigden - jeden z adiutantów Stefana Skellena zwanego Puszczykiem. Należał do Gemmerskich Pacyfikatorów. On i cała jego grupa zostali wysłani wraz z Harsheimem do Claremont.

Til Echrade - jasnowłosy elf z oddziału Skellena, były zwiadowca gemmerskich Pacyfikatorów. Wybrany do oddziału miedzy innymi ze względu na swe obycie z magią, umiał się nią posługiwać.

Til Echrade odłączył się od oddziału Stefana Skellena niedługo przed walką z Ciri na zamarźniętym jeziorze Tarn Mira. Razem nim zdezerterowali również Joanna "Kenna" Selbourne, Andres Vierny i Dufficey Kriel. Ponosi śmierć, jednak nie jest ona opisana.

Cyprian Fripp Starszy - Gemmerczyk, brat Cypriana Frippa Młodszego, znany z sadystycznych skłonności. Na jego egzekucji był obecny Skellen.

Cyprian Fripp Młodszy - najemnik z oddziału Skellena, Gemmerczyk, brat Cypriana Frippa Starszego, znany z sadystycznych skłonności. Był w grupie wysłanej do Fano. Został zabity przez Ciri.

Yuz Jannowitz - Gemmerczyk, członek oddziału Skellena.

Rispat La Pointe- z oddziału Skellena, były wachmistrz gemmerskich Pacyfikatorów.

Geso - prowincja w Nilfgaardzie. Leży nad górną Veldą. Sąsiaduje z Ebbing, Metinną i Maecht.

Główne miasta i warownie:

Amarillo - miasto leżące w prowincji Nilfgaardu, Geso. Do Amarillo podążali Łapacze, w celu odebrania nagrody od prefekta, za znalezienie Ciri.

Glyswen - wieś dawniej zwana Biała Rzeczka w Geso. W karczmie w tej wsi Szczury oswobodziły Kayleigha i Ciri z rąk Skomlika i Nissira, przy okazji zabijając wszystkich w karczmie łącznie z karczmarzem.

Sarda - fort w Nilfgaardzie (Geso), niedaleko na zachód od pustyni Korath. Siedziba rodziny Varnhagenów.

Tyffi - miasto leżące w prowincji Nilfgaardu, Geso. Do Tyffi zmierzali Nissirowie, którzy schwytali członka bandy Szczurów, Kayleigha.

Ważniejsi mieszkańcy:

Lutz - baron mieszkający w nilfgaardzkim mieście, Tyffi. Wyznaczył nagrodę za złapanie Szczurów, którzy ograbili jego rządcę.

Druigh - miasto leżące w prowincji Nilfgaardu, Geso. Miejsce, gdzie hanza Szczurów napadła na konwój.

Nowa Kuźnica - wieś w Geso, w której Nissirowie złapali Kayleigha. Dwa dni konno od Glyswen.

Fen Aspra - nilfgaardzkie miasto w prowincji Geso, a także miejsce nilfgaardzkiego fortu.

Loredo - zw. Zbójecką Posadą, wieś w Geso, leżąca przy Bandyckim Szlaku nad Górną Veldą.

Nazair - kraina położona na południe od Gór Amell (gdzie też znajdują się Stoki oraz przełęcz Theodula), wiele lat temu podbita przez Nilfgaard, teraz Nazair stanowi prowincję cesarstwa. Od północy Nazair graniczy z Cintrą oraz Dolnym Sodden, od wschodu z Mag Turga, a od południa z Metinną, gdzie granicę stanowi rzeka Yelena. Nazair ma swietne wyroby odzieżowe.

Główne miasta:

Assengard - dawniej duże miasto zbudowane przez elfów, obecnie pozostały tylko po nim ruiny, znajdujące się na północ od krainy Stojeziory leżącej w Metinnie blisko granicy z Nazairem. Jest on oddalony od Pereplutu o ok. trzysta pięćdziesiąt mil, czyli ponad dwa tygodnie jazdy.

Belhaven - miasto leżące na Stokach. Położone jest głęboko w górach, na szlaku doliny rzeki Newi, niedaleko przełęczy Theodula. Belhaven żyje z eksportu rudy żelaza do Mag Turga, okoliczne góry są pełne kopalń cennej rudy, jednak Belhaven nie było zbyt bogatym miastem. W okolicach Belhaven istniała partyzantka - Wolne Stoki, która przyczyniła się do ucieczki Geralta z rąk Schirrú po zasadzce przygotowanej na niego.

Rhys-Rhun - cytadela w Nazairze, położona nad jeziorem Muredach. Zamek zniszczono, obracając w ruiny. W legendach to tu miała miejsce finalna walka Geralta z Vilgefortzem, w rzeczywistości miała ona miejsce w cytadeli Stygga. Drżenia sejsmiczne spowodowane zniszczeniem cytadeli doprowadziły do unieruchomienia perpetuum mobile profesora Oppenhausera.

Loża zdołała zatrzeć ślady o tym, że to w Stygga, a nie w zamku Rhys-Rhun doszło do decydującej walki między drużyną Geralta a Vilgefortzem (Geralt okłamał Fringillę Vigo, podając że to w Rhys-Rhun ukrywa się Vilgefortz. Loża wysadziła pusty zamek, co ją skompromitowało). Po niecałych dwóch wiekach tylko Czarna Księga z Ellander podawała prawdziwą wersję wydarzeń.

Ymlac - księstwo w Nilfgaardzie, przypuszczalnie w sąsiedztwie Rowan. Ciri miała otrzymać tytuł princessy Rowan i Ymlac od Emhyra. W Ymlac uprawia się na niewielką skalę mandragorę.

Ważniejsze postacie:

Chloe Stitz - zawodowa złodziejka z Ymlac, dołączyła do hanzy Skellena, była w grupie wysłanej do Fano. Czasami była wynajmowana i wykorzystywana przez tajne służby. Zostaje zabita przez Mekessera z kuszy.

Rowan - księstwo w Nilfgaardzie, przypuszczalnie w sąsiedztwie Ymlac i dosyć daleko od stolicy Nilfgaardu. Ciri miała otrzymać tytuł princessy Rowan i Ymlac od Emhyra. W Rowan uprawia się na niewielką skalę mandragorę.

Główne miasta i warownie:

Darn Rowan - zamek w księstwie Rowan na peryferiach Nilfgaardu. W zamku tym przetrzymywana była fałszywa Ciri, poza tym czasami przetrzymuje się tam więźniów stanu.

Państwa „bluszczowe”:

Ebbing - kraina będąca nieoficjalnie prowincją Nilfgaardu, lecz formalnie jest autonomicznym i samorządnym królestwem. Na północ znajduje się Nazair. W Ebbing znajduje się bagnista kraina zwana Pereplutem przecięta rzekami Arete, Lete, Sylte oraz Veldą.

Salm - księstwo zależne od Ebbing. Jego stolicą jest miasto o tej samej nazwie. Pochodził stąd diuk Roegner, przyszły król Cintry.

Toussaint (czyt. Tussę) - księstwo rządzone przez księżną Annę Henriettę ze stolicą w Beauclair, uważane przez wszystkich za księstewko z bajki, wiecznie podpite i rozbawione, którego nikt nie traktuje poważnie. Zasłynęło z wyrobu najlepszych win, eksportowanych na cały świat, tak dobrych dzięki wulkanicznej glebie i mikroklimacie. W Toussaint nie działają żadni agenci i szpiedzy, kraj ten nie ma też żadnej regularnej armii, tylko błędne rycerstwo, które ma za zadanie chronić traktów. W Toussaint tradycja jest rzeczą świętą, więc hucznie obchodzi się wszystkie święta takie jak Yule, Belleteyn, czy Święto Kadzi.

Krainy geograficzne:

Mag Turga - górzysta kraina w Nilfgaardzie, na południe od Amell. Brak bliższych informacjii na temat tej krainy.

Mag Deira - dolina rzeki Sylte. Leży pomiędzy Sudduth a Stojeziorami.

Stoki - kraina leżąca na stokach Gór Amell, na wschodzie graniczy z doliną Dol Angra, a od zachodu z bagnistym pojezierzem. Leżą 60 mil na południe od Lewobrzeżnego Zarzecza. Stoki słyną z dużych ilości dąbrów.

Ważniejsze miasta:

Riedbrune - niewielkie, gwarne miasteczko leżące w zakolu rzeki Newi, w wylocie przecinającej Góry Amell doliny Dol Newi, która poprzez przełęcz Theodulę łączącej Stoki i Zarzecze z Mag Turga, Geso, Metinną i Maecht.

Ważniejsze postacie:

Fulko Artevelde - jednooki prefekt z Riedbrune, słynący z okrucieństwa w walce z przestępczością, zwłaszcza ze zbrojnymi hanzami i bandami. Oszpecona twarz Fulka świadczyć może o tym, że przeżył on w przeszłości tragedię, która jest przyczyną jego bezwzględnych metod. Fulko dowiedział się od Angoulême o planowanym zamachu na Geralta, którego sprawcami miała być banda Słowika wynajęta przez półelfa Schirrú. Uprzedził o tym wiedźmina i zawarł z nim układ mający na celu zabicie Słowika i rozbicie jego bandy.

Ważniejsze miejsca:

Loc Monduirn - (Monduirn) jezioro na Stokach, mieszczące się w odległości ok. 35 mil, na zachód od Riedbrune.

Newi - rzeka płynąca przez Stoki, w zakolu której leży Riedbrune.

Zarzecze - Kraina po obu brzegach Jarugi, na południe od Angrenu. Dzieli się na Lewobrzeżne (na południe od Jarugi) i na Prawobrzeżne (na północ od Jarugi).

Zarzecze Lewobrzeżne:

Leży na południe od Jarugi. Jedną z największych twierdz tej krainy jest Kagen.

Kagen - miasto, leżące na lewym brzegu Jarugi, na Zarzeczu (południe od Angrenu).

Zwilgłe Uroczysko - kraina leżąca na Lewobrzeżnym Zarzeczu po drodze do Riedbrune. Ta bagnista i straszna kraina słynie z występowania w niej wielu różnych gatunków groźnych bestii.

Zarzecze Prawobrzeżne:

Leży na północ od Jarugi. Obecnie pod koroną Temerii.

Cesarstwo Nilfgaardu cz. 2: http://rockmetal-nibyl.ucoz.pl/blog/cesarstwo_nilfgaardu_cz_2/2015-06-29-1340

Księstwa

Bies6167 — Fri, 26 Jun 2015 13:35:51 GMT

Bremervoord - przylądek oraz księstwo, nadmorska dziedzina księcia Aglovala, leżąca na zachód od Dol Adalatte. Kraina kwitnąca dzięki handlowi perłami i owocami morza, od pewnego jednak czasu mająca problemy z tajemniczym, podwodnym zagrożeniem, którego zbadania podjął się wiedźmin Geralt. Na krańcu przylądka znajdują się Smocze Kły (dwie wulkaniczne rafy).

Księstwo jest wasalem królestwa Cidaris.

Gospodarka:

Gospodarka księstwa opiera się głównie na handlu perłami i owocami morza oraz rybołówstwie.

Religia:

Popularne są wyznania z reszty kontynentu, czyli Melitele, Kreve, Proroka Lebiody i Wiecznego Ognia. Możliwe, że dzięki kontaktom handlowym ze Skellige rozwinął się tu kult Frei.

Kultura:

Mieszkańcy księstwa to raczej spokojni i gościnni ludzie związani z morzem.

Siły zbrojne:

Księstwo posiada pewne siły zbrojne, za pomocą których książe Agloval chciał prowadzić wojnę z morskim ludem , lecz nie ma informacji na temat liczebności wojska Bremervoord.

Dol Blathanna - w Starszej Mowie "Dolina Kwiatów". Obecnie jedyne państwo elfów. Od północy graniczy z Górnym Aedirn, granica przebiega wzdłuż Dyfne, od południowego zachodu z Aedirn, wschodnią granicę zaś wyznaczają Góry Sine. W zamierzchłych czasach Dol Blathanna siłą przejęli ludzie. Kraina została przekazana ponownie elfom przez cesarza Emhyra var Emreisa, za zasługi, jakie poczynili, w wojnie między Nilfgaardem, a państwami północy. Po Pokoju Cintryjskim królestwo Dol Blathanna zostało zamienione w księstwo alodialne. Władczynią Dol Blathanna jest Enid an Gleanna, oficjalnie wasalka Demawenda, nieoficialnie nadal poddana Emhyra, a jej doradcą Filavandrel aén Fidháil.

Dol Blathanna to kraj obfitujący w bogactwa i posiadający niezwykle żyzną ziemię. Utrzymuje się głównie z rolnictwa.

Narok - to niewielkie księstwo na północy leżące u stóp Smoczych Gór. Od wschodu graniczy z Velhadem, a od południa z centralnym Kovirem i Poviss. Od zachodu Narok ogranicza morze. Narok, podobnie jak Velhad i Talgar, wchodzi w skład Królestwa Koviru i Poviss. Władcami byli królowie kovirscy, choć Narok posiadał swojego księcia (księżną). Przez Narok przepływa rzeka Toina (mylnie umieszczona na mapie z gry The Witcher w Kaedwen) nad którą stoi Aedd Gynvael.

Według opisu Andrzeja Sapkowskiego, pochodzącego jednak spoza sagi, herb Naroku przedstawia "w polu srebrnym ostrza błękitne w górę"

Talgar - to niewielkie margrabstwo na północy, władane przez Esterada Thyssena, który spędził tu swoje dzieciństwo przebywając na wygnaniu. Leży u stóp Gór Smoczych. Prawdopodobnie kraj ten leży przy zachodniej granicy Hengfors (Malleore), a na zachód od Talgaru leży Velhad. Margrabstwo wchodzi w skład federacji Koviru. W Talgarze zima trwa od września do maja. Lato rozpoczyna się w pierwszy wtorek po sierpniowym nowiu. Z Talgaru pochodziła Bernika.

Velhad - to kraj położony na dalekiej Północy. Księstwo jest częścią królestwa Koviru. Prawdopodobnie leży u podnóża Gór Smoczych, pomiędzy Narokiem na zachodzie, a Talgarem na wschodzie, na północ od właściwego Koviru. Realną władzę w księstwie sprawowali królowie Koviru (w czasie trwania sagi król Esterad Thyssen), chociaż może się wydawać, że nominalnym władyką był Evermir.

Ellander - księstwo lenne Temerii, leżące w dolinie Pontaru, u stóp Mahakamu. Władane przez diuka Herewarda.

Temeria

Bies6167 — Fri, 26 Jun 2015 11:56:04 GMT

Temeria – jedno z królestw północy, leżące na południowym brzegu Pontaru. Graniczy z Redanią, Kerackiem, Kaedwen, Aedirn, Mahakamem, Dolnym Sodden, Brokilonem i Cidaris. Jest nazywana Perłą Północy

Jednym z ustawicznych problemów kraju są Wiewiórki. Komanda są regularnie tępione przez wykwalifikowane siły specjalne. W Temerii obecne są bezpłatne trzyletnie infimy, do dziś niektórzy nazywają je "grifinkami".

Księstwa pod rządami Temerii:

-Ellander

-Mahakam;

-Pontaria.

Po pierwszej wojnie z Nilfgaardem:

Brugge,
Dolne Sodden;

Po drugiej wojnie z Nilfgaardem:

Angren,
Zarzecze,
Górne Sodden.

Miasta i warownie:

Wyzima - duża metropolia, siedziba władcy oraz stolica Temerii. Miasto bogate i niezwykle istotne dla państwa. W ciągu swojej długiej historii było świadkiem wielu wydarzeń, zarówno radosnych, jak i tragicznych. Jest znakomitym miejscem dla rozwoju nauki, a poprzez obecność szlaków handlowych, również dla rozwoju handlu. Swoją siedzibę mają tu główne ośrodki armii temerskiej. Również w stolicy rozstrzygane są ważne sprawy urzędowe. Niewiele wiadomo o wyglądzie Wyzimy, jednakże dzięki pracy grafików w grze Wiedźmin miasto wygląda bardzo realistycznie. Wiemy, że znajdują się tu takie miejsca jak karczma "Stary Narakort", karczma "Pod Lisem", dwa dwory królewskie - stary (opuszczony i obrócony w ruinę po tym jak córka Addy i Foltesta, zbudziła się do życia jako strzyga) i nowy (aktualna siedziba króla Foltesta ).

Maribor - jedno z głównych miast Temerii na południu państwa, ok. 200 mil od Wyzimy, 42 mile od Zavady. Na czerwonych dachach budynków widnieją srebrno-czarne proporce, co jest znakiem rozpoznawczym i dumą Mariboru. Zostało zbudowane na fundamentach elfiego miasta. W przeszłości było zrujnowane przez wija, stworzonego przez Alzura, który uciekł w las na Zarzeczu. Z Mariboru pochodzą sławni na cały świat czarodzieje tacy jak Triss Merigold i Alzur.

Gors Velen - Jedno z głównych miast temerskich. U jego wybrzeży leży sławna wyspa Thanedd - siedziba i szkoła czarodziejek. Gors Velen bardzo wiele zawdzięcza czarodziejkom, które są bardzo szanowane i mile widziane w mieście. Poza tym miasto jest dość bogate - znajduje się tu kilka filii krasnoludzkich banków, jarmark, oraz wielki targ z bogatą ofertą. Poza wyspą Thanedd miasto słynie też z potężnych kazamatowych murów. Casami można spotkać tu bardzo ważne osoby w świecie magii, np. arcymistrzynie Tissaie de Vries lub Margarite Laux-Antille.

Anchor - miejscowość w Temerii, leżąca na trakcie z Ellander do Gors Velen (trzy dni jazdy do Gors Velen.) Leży w odległości trzech dni jazdy od Oxenfurtu.

Grabowa Buchta - miasto w Temerii, położone na lewym brzegu delty Pontaru, mniej więcej na przeciwko Oxenfurtu. Pod Grabową Buchtą Geralt zabił kilku tamerskich agentów.

Dorndal - zamek rycerski w Temerii, skąd pochodzi Tailles.

Mayena - twierdza w Temerii, znajdująca się niedaleko rzeki Iny. W Mayenie znajduje się siedziba Druidzkiego Kręgu, do którego należała Visenna. W czasie wojny z Nilfgaardem miejsce wpierw zaciętego oblężenia, a następnie krwawej bitwy która zakończyła się zwycięstwem wojsk z północy. Wsławił się w niej Ochotniczy Huf Mahakamski.

Razwan - twierdza w Temerii, w niedalekiej odległości od rzeki Iny oraz fortecy Mayena.

Biały Most - Miasto w Temerii, charakteryzuję się tym że posiada most łączący brzegi rzeki Pontar, na granicy Temerii i Redanii.

Władcy Temerii:

Król Dezmod - Legendarny król Temerii. Ojciec króla Geddesa. Nie ma o nim zbyt wielu pewnych informacji. Postać Dezmoda jest otoczona szacunkiem także przez krasnoludy. Król Dezmod jest bohaterem różnorakich dowcipów, przysłów, anegdot i porzekadeł.

Geddes - król Temerii. Niewiele wiadomo o tym królu, potomku legendarnego niemal króla Dezmoda. Również jego "pierwsza królowa" (ta z wielu, która pierwsza dała mu męskiego potomka), to osoba dość tajemnicza. Kroniki twierdzą, że była czystej krwi elfką, ale imię Vinifrida nie wskazuje na to zupełnie - chyba, żeby chodziło o łatwiejszą i przyjemniejszą dla temerskiego ucha trawestację elfiego imienia Gwenfrwei.

Tron po nim objął jego syn, Gardic. Córka, królewna Maria Pulcheria, została żoną króla Dambora Czarnego i królową Redanii.

Gardic - król Temerii, syn Geddesa. Poślubił Vulpię, księżniczkę Brugge. Był to związek typowo dynastyczny, uzgodniony przez rodziców, zawarty wbrew woli obojga młodych. Gardic nigdy nie zaakceptował Vulpii jako małżonki. Choć traktował ją przyzwoicie i uprzejmie, choć bardzo dbał o pozory i ceremoniał, ba, nawet obdarzył z obowiązku wobec niej i kraju synem i następcą tronu, Goidemarem, nie było tajemnicą, że miłości szuka w zupełnie innych okolicach. Gardic miał liczne faworyty i miłośnice, ale trzeba oddać mu honor - żadnej nigdy nie pozwolił na poważniejsze wtrącanie się w sprawy państwowe.

Najsłynniejszą i najtrwalszą faworytą króla była urodziwa markiza Carezza Charbonneau. Była mężatką - tytuł markiza mąż jej otrzymał właśnie za to, że był taktowny i "niczego nie zauważał". Problem zaczął się, gdy Carezza zaszła w ciążę. Na bękarta w rodzie markiz nie chciał przymykać oka, bękartowi ani myślał zostawiać majątku. Ale szczęliwie urodziła się dziewczynka, którą i tak dla uciszenia plotek prędko oddano do szkoły czarodziejek w Aretuzie. Dziewczynka zasłynęła potem jako Leticia Charbonneau, rektorka Aretuzy.

Prawdopodobnie zniedołężniał na starość a realną władze jeszcze za jego życia przejął syn Goidemar. Zmarł po zakończeniu Rebelii Falki lub w końcowym etapie powstania. Był ostatnim królem Temerii używającym starego herbu.

Goidemar - król Temerii za czasów rebelii Falki. Syn Gardika i Vulpii. Z pierwszą żoną, Riannon, miał dzieci Fionę i Amaveta, zaś z drugą, Addą z Cidaris, syna Cedrica. Przyrodni brat Leticji Charbonneau.

Cedric - król Temerii, syn Goidemara i jego drugiej żony, Addy z Cidaris. Poślubił Berengarię Thyssen, córkę Guido Thyssena z Koviru, która urodziła mu syna Griffina.

Griffin - król Temerii o o wielkich zapędach reformatorskich, planował reorganizację wojska, administracji, szkolnictwa, handlu, przemysłu, słowem, wszystkiego. Zrealizował z tego bardzo niewiele - konkretnie, szkolnictwo. Bezpłatne trzyletnie infimy w Temerii do dziś niektórzy nazywają "grifinkami".

Griffin skutecznie też odsunął od wszystkich wpływów politycznych świątynie i kapłanów. Nie zawsze i nie w każdym wypadku obyło się bez przemocy. Kilku co bardziej hałaśliwych duchownych król posłał na szafot, kilku uwięził, kilku wygnał. Stąd też wzięy się pogłoski, że to klątwy skrzywdzonych kapłanów ściągnęły na Griffina zemstę bogów i nagłą śmierć. W rzeczywistości choleryk Griffin zmarł nagle na zawał serca w wieku lat 41.

Żoną i królową Griffina była słynna Clarissa z Toussaint. Tron objęła po Griffinie jego jedyna córka, Bienvenu.

Bienvenu La Louve - o tej królowej Temerii wiele mówi jej przydomek: La Louve, czyli "Wilczyca". I fakt, że dla Calanthe, późniejszej słynnej królowej zwanej Lwicą z Cintry, była ideałem i świetlanym przykładem do naśladowania.

Jej pierwszym księciem-małżonkiem był Ragbard, diuk Ellander. Małżeństwo to zostało po krótkim czasie rozwiązane - powszechna plotka głosiła, że diuk Ragbard, choć z pozoru dziarski i męski, całkowicie zawiódł łóżkowe oczekiwania królowej Bienvenu. Śpiewano w Temerii plugawe i paszkwilanckie piosneczki, w których porównywano Ragbarda do rumaka, który jeśli nawet zdoła cudem jakimś pocwałować, to tylko na nikczemnie krótkim dystansie.

Drugim małżonkiem był Hugo z Rivii. Niewiele o nim wiadomo - oprócz tego, że pod względem sił męskich znacznie górował nad pierwszym księciem małżonkiem, Ragbardem. Plotkowano jednak, że musiał mocno się wysilać, by spełnić oczekiwania królowej - stąd też jego wiecznie podkrążone oczy i niechęć do jazdy konnnej, z której to niechęci słynął.

W każdym razie udało mu się to, co nie udało się poprzednikowi - Bienvenu zaszła w ciążę i urodziła syna, Medella, następcę tronu Temerii. Jako ojciec następcy tronu Hugo zyskał pewną pozycję i faktycznie wytrwał u boku królowej aż do śmierci. Własnej. Z wyczerpania, albowiem usilnie starał się dać królowej drugiego potomka - co mu się jednak nie udało. Gmin zaś drwił sobie z niego w licznych paszkwilanckich (a niezbyt smacznych) piosenkach "o księciu zajeżdżonym na śmierć".

Ragbrad z Ellander - diuk Ellander, pierwszy Prince Consort (książę małżonek) królowej Temerii Bienvenu La Louve. Małżeństwo to zostało po krótkim czasie rozwiązane - powszechna plotka głosiła, że diuk Ragbard, choć z pozoru dziarski i męski, całkowicie zawiódł łóżkowe oczekiwania królowej Bienvenu. Śpiewano w Temerii plugawe i paszkwilanckie piosneczki, w których porównywano Ragbarda do rumaka, który jeśli nawet zdoła cudem jakimś pocwałować, to tylko na nikczemnie krótkim dystansie.

I naraz plotki ucichły, albowiem rozwiedzionego diuka zaczęto widywać w towarzystwie pięknej Adalii, hrabianki Garramone. Wkrótce odbył się huczny ślub. A pół roku później Ragbard nie żył - plotka głosiła, że przedawkował środki wzmagające męskość.

Hugo z Rivii - drugi Prince Consort (książę małżonek) królowej Temerii Bienvenu. Niewiele o nim wiadomo - oprócz tego, że pod względem sił męskich znacznie górował nad pierwszym księciem małżonkiem, Ragbardem. Plotkowano jednak, że musiał mocno się wysilać, by spełnić oczekiwania królowej - stąd też jego wiecznie podkrążone oczy i niechęć do jazdy konnnej, z której to niechęci słynął.

Plotka głosi, że księcia małżonka nie darzyli specjalną estymą ani syn, Medell, ani wnuk, Foltest. Foltest po wstąpieniu na tron rozkazał usunąć portret Hugona z przedsionków sali tronowej. Miał też we zwyczaju "opuszczać" Hugona w genealogii - o swym pradziadku, Griffinie, zwykł był mówić "mój dziad", nie pomijając wszelako "babki Bienvenu" i "prababki Clarissy". Gmatwał często tym sposobem i mylił nie zorientowanych w sprawie interlokutorów.

Medell - były król Temerii, syn Hugona z Rivii i królowej Bienvenu La Louve, mąż Sancii z Sodden córki księcia Sodden Gutram, ojciec Foltesta i Addy.

Jeżeli zapisał się w kronikach, to (reasumując cały okres panowania) raczej mało chlubnie. Zaplątał się w konflikt terytorialny z królem Aedirn, Virfurilem, przerodzony w wojnę, Medell stracił na rzecz Aedirn znaczną część ziem Doliny Pontaru, razem z twierdzą Hagge.

Medell był żonaty z Sancii z Sodden córki księcia Sodden Gutram, razem z nią miał dwoje dzieci Foltesta i Adde.

Po jego śmierci tron objął Foltest.

Foltest - król Temerii, książę Sodden, zwierzchnik Pontarii, Pan Mahakamu oraz senior i protektor Brugge, Angrenu, Zarzecza i Ellander, syn Medella i Sancii z Sodden.

Dzięki mariażowi Sancii z Medellem, Foltest odebrał po bezpotomnej śmierci swego wuja Ekkeharda hołd wasalny Sodden i do tytułu króla Temerii dodał tytuł księcia soddeńskiego. Podczas jego panowania Temeria znacząco urosła w siłę. W czasie konfliktu aedirnsko-keadweńskiego odzyskał ziemie utracona za panowania ojca i zajął ziemie aż do bogatej faktorii handlowej Flotsam.

Foltest nie jest żonaty. Krąży - raczej uzasadniona - plotka, że wolny stan króla bynajmniej nie wynika z wyboru. Foltest już w bardzo młodym wieku nawiązał skandaliczny romans z własną siostrą, Addą Temerską. Po wstąpieniu na tron zamierzał nawet poślubić Addę i uczynić królową u swego boku - obraził tym śmiertelnie króla Redanii Vizimira, albowiem w myśl wcześniej zawartych układów powinien wziąć za żonę córkę Vizimira, Dalimirę. Adda zmarła jednak i do ślubu nie doszło. Ale afera była i skandal nie cichnął - bo Foltest miał z Addą dziecko, córkę. Na dziecko to została rzucona klątwa (prawdopodobnie przez Ostrita, który był zakochany w Addzie, bądź przez matkę Foltesta), przez co dziecko po narodzinach zmarło, a następnie odrodziło się jako strzyga. Dziewczynka została odczarowana przez Geralta i otrzymała po matce imię Adda. W takich warunkach żaden monarcha ani arystokrata nie miał i nie ma zamiaru wydawać za Foltesta córki i oficjalnie łączyć się mariażem z "tym skandalicznym dworem".

Niektórzy uważają, że Foltestowi to nie przeszkadza, bo król woli kochanki i faworyty - jego aktualną miłością jest baronowa Maria Luiza La Valette. Twierdzi się, że obydwoje dzieci baronowej, syna Bussy'ego i córkę Anais, spłodził nie stary baron La Valette, lecz właśnie król Foltest. Córka Foltesta i Addy Temerskiej, Adda Biała, jest oficjalnie traktowana jak następczyni tronu Temerii, ale dziewczyna jest wyraźnie upośledzona i niepełnosprawna. Foltest, podobnie jak Medell, nie darzył specjalną estymą swego dziadka, Hugona z Rivii, i po wstąpieniu na tron rozkazał usunąć jego portret z przedsionków sali tronowej. Miał też w zwyczaju "opuszczać" Hugona w genealogii - o swym pradziadku, Griffinie, zwykł był mówić "mój dziad", nie pomijając wszelako "babki Bienvenu" i "prababki Clarissy". Gmatwał często tym sposobem i mylił nie zorientowanych w sprawie interlokutorów.

Po I Wojnie z Nilfgaardem Foltest bardzo szybko wykorzystał sytuację jaka się narodziła, po podziale Sodden na górne i dolne (Nilfgaard zagarnął górne) i po śmierci Ekkeharda, przyrodniego brata jego matki, przypadła mu korona Sodden oraz hołd lenny Brugge. W tym czasie Foltest dążył do zhołdowania Verden. Pod jego zwierzchnictwem organizuje się korpus cintryjskich uchodźców pod dowództwem marszałka Vissegerda. Wdał się również w konflikt celny z Redanią.

Był jednym z uczestników spotkania w Hagge, to on zaproponował atak na Cintrę w którym miały wziąć udział wszystkie królestwa Północy, aby nie wyglądało to na atak przezeń przeprowadzony, zaproponował by odegrać prowokację. Królowie niechętnie odnieśli się na początku do jego planów, gdyż przypuszczali, że zamierza on zdobyć tron Cintry dla siebie. Dowodem na to miały być jakoby poszukiwania Lwiątka, czyli następczyni tronu Cintry, Ciri. Królowie zgodzili się z jego planem kiedy okazało się, że to nie Foltest szuka młodej księżniczki. Foltest w obawie że Ciri dostanie się w ręce Nilfgaardu zaproponował jej zabicie.

Po spotkaniu przygotowuje ogromne siły nad Jarugą, które mają uderzyć na cesarstwo i odebrać Cintrę cesarstwu, podczas gdy będzie ono związane walkami w Lyrii. Po przewrocie na Thanedd wygnał wszystkich swoich czarodziejów i czarodziejki.

Po ataku na Lyrię oraz jej szybkim pokonaniu i błyskawicznym marszu na Aedirn Foltest wciąż nie przypuszczał ataku na Cintrę. Zaraz po rozpoczęciu walk cesarz Emhyr var Emreis wysłał posłańców do Wyzimy, którzy uświadomili Foltesta, że włącznie się do wojny zniszczy Temerię. Zrezygnowany Foltest, zniechęcony upadkiem Lyrii, bliską porażką Aedirn oraz przejściem Verden na stronę cesarstwa i hołdem Ervylla cesarzowi, który to powoduje, że lewe skrzydło które miało osłaniać Temerię przestaje istnieć. Foltest, nie widząc innego wyjścia, zawiera separatystyczny rozejm z Imperatorem. Na jego mocy Nilfgaard nie atakuje Temerii a Foltest będzie mógł zając cały wylot doliny Pontaru razem z twierdzą Hagge. Folest jest również zmuszony uznać Dol Blathanna i respektować władzę jej królowej Francescki Findabair. Zgadza się na to, jeśli elfy potępią walkę Scoia'tael i się od nich odetną (tego samego zażądał Henselt).

Po 16 dniach rozejmu cesarz Emhyr zrywa pokój i wydaje rozkaz uderzenia na Temerię, armia imperium atakuje Brugge z trzech stron oraz Sodden. Po uciążliwych walkach w Sodden i Brugge armia Temerii musi się wycofać. Przez całą II fazę wojny Temeria przegrywa. Po Bitwie pod Mariborem armia Temerii jest rozbita, jednak cesarz Emhyr nie chcąc prowadzić kampanii w zimie, wydaje rozkaz odwrotu do Sodden. Przez całą zimę Temeria ma chwilę wytchnienia i odbudowy sił.

Foltest po otrzymaniu posiłków z Redanii decyduje się na atak wojska koalicji. Staczają zwycięską Bitwę pod Mayeną, jednak twierdze spisano na straty. Koalicja nie pozwala przejąc inicjatywy cesarstwu, dlatego zmierza do ponownego ataku na Maynenę (którą oblegały wojska cesarskie). Marszałek Nilfgaardu Menno Coehoorn zamierzał zagrodzić drogę do twierdzy nadciągającym wojskom koalicji.

Foltest bierze udział w wielkiej Bitwie pod Brenną (w której jednak dowodzi jego zaufany człowiek Jan Natalis). Po bitwie, która była punktem zwrotnym wojny, przez całą IV fazę konfliktu kontynuuje ofensywę, aż do chodzi do Jarugi.

Bierze udział w obradach pokojowych w Cintrze na mocy Pokoju Cintryjskiego Temeria ma najwięcej korzyści. Foltest może zatrzymać twierdze Hagge, razem z okolicznymi ziemiami, zostaje mu również przyznane Górne Sodden, Angren i Zarzecze.

W radzie królewskiej Foltesta zasiadają między innymi czarodzieje Triss Merigold, Fercart z Cidaris i Keira Metz, kapłan Willemer, wojewoda Bronibor oraz książę Hereward z Ellander, oraz kilku marszałków.

Jest krewnym królowej Meve z Lyrii.

Śmierć (tylko w grze Wiedźmin 2): Ginie z rąk Królobójcy, w zamku La Valette, na zlecenie cesarza Nilfgaardu. Był uważany za najlepszego króla północy w okresie swojego panowania a Cesarstwo się go bało. Po jego śmierci królestwa północne popadły w trudną sytuacje.

Siły zbrojne:

W Bitwie pod Brenną temerskie wojsko wspierane przez Redańczyków stanowiło centrum armii Nordlingów liczące ok. 17 tys. żołnierzy. Możemy więc wnioskować, że Temerczycy liczyli ok. 10 tys. wojska. Armia Temerii w momencie wybuchu wojny liczyła ok. 25 tys. słabo wyszkolonych rekrutów niezdatnych do walki(Bitwa pod Mariborem), a pod koniec ok. 45 tys. weteranów dzięki którym Temeria rozszerzyła swoje granice na południu. Obecna ilość wojsk temerskich jest nieznana ale jest to prawdopodobnie 3 największa armia na północy.

Oddziały specjalne:

W grze "Wiedźmin 2" Temeria posiada tajne siły specjalne zwane Niebieskimi Pasami, powołane do walki z nieludźmi. Nieznana jest liczba członków, choć wiadomo, że nie jest to duży oddział.

Gospodarka:

Temeria jest jednym z najbogatszych krajów północy. Gospodarka kraju opiera się głownie na uprawie roli, produkcji przeróżnych towarów, handlu oraz wydobyciu cennych surowców mineralnych, kruszców i metali szlachetnych pochodzących przede wszystkim z gór Mahakamu. Wyraźny spadek wartości temerskiego orena może świadczyć o słabym rozwoju gospodarczym kraju.

Przemysł:

Temeria utrzymuje się głównie z wysoko rozwiniętego rolnictwa, hodowli zwierząt i przemysłu spożywczego. Jako, że Mahakam jest oficjalnie częścią królestwa, to z pewnością Temeria ma spore udziały w wydobyciu metali szlachetnych, cennych kruszców i produkcji wysokiej jakości broni. Jak każdy kraj produkuje własne towary wszelakie. Po włączeniu Angrenu w granice królestwa, Temeria z pewnością zajęła wysokie miejsce w światowym eksporcie drewna.

Kultura:

Ludność Temerska jest bardzo uprzejma, religijna i bogobojna, jednak nie akceptuje przedstawicieli starszych ras. Większość mieszkańców Temerii jest rasistami. Kraina ta jest ojczyzną potężnych czarodziejów i znanych podróżników.

Religia:

Najpopularniejszą i najbardziej rozpowszechnioną religią w Temerii jest kult bogini Melitele, jednak w ostatnich latach dużą popularność wśród lokalnej ludności zyskał kult Wiecznego Ognia, który z roku na rok zyskuje coraz więcej wyznawców. Oprócz bogini Melitele i Wiecznego Ognia czci się tu także Kreve i Proroka Lebiodę.

Redania

Bies6167 — Thu, 25 Jun 2015 14:00:42 GMT

Redania - jedno z królestw krain Północnych, leży pomiędzy rzekami Buina i Pontar. Sąsiaduje z Kovirem, Caingorn, Kaedwen, Aedirn i Temerią. Na terenie Redanii leży Wolne Miasto Novigrad i najsłynniejszy uniwersytet w Oxenfurcie. Stolicą Redanii jest Tretogor.

Znani obywatele:

Królowie i władcy:

Sambuk (założyciel nadmorskiego państwa nad Pontarem i na Łukomorzu, przyszłej Redanii)

Abrad Stary Dąb (potomek Sambuka, przodek Radowida Wielkiego; jego herb, Orzeł Srebrny w polu czerwonym, do dzisiaj jest godłem królestwa Redanii)

Radowid I - zwany Wielkim, król Redanii, brat księcia Trojdena. Potomek Sambuka, założyciela pierwszego ludzkiego państwa nad Dolnym Pontarem i na Łukomorzu. Rządy Radowida były wspaniałym etapem w historii królestwa, a jego żywot i czyny zostały opisane i stanowią dla wielu wzór idealnego władcy. Władzę po nim przejął Dambor Czarny - jego jedyny syn, który nie umarł tragicznie przed trzydziestką.

Dambor Czarny - syn Radowida I Wielkiego. Król Redanii, kontynuator polityki swojego ojca. Żonaty z Marią Pulcherią z Temerii. Ojciec Vestibora Pysznego.

Vestibor Pyszny- syn Dambora Czarnego i Marii Pulcherii. Król Redanii. Żonaty z Caitlyn z Kaedwen. Ojciec Radowida II.

Król był nazywany "Pysznym" - nie ze względu na pyszałkowatość, lecz by oddać przepych jego osoby i całego dworu. Nie był monarchą zbyt zdolnym - za jego rządów, podczas tak zwanej Wojny Siedmioletniej Temeria opanowała Novigrad i ujście Pontaru, a koalicja państw północnych zajęła żyzne doliny rzek Buiny i Nimnaru.

Radowid II Żeglarz- syn Vestibora Pysznego i Caitlyn z Kaedwen. Król Redanii. Żonaty z Cirrą z Cintry. Ojciec Radowida III i Vizimira I Starego. Swój przydomek otrzymał z racji wspierania wypraw odkrywczych i handlu morskiego. Wracając z jednej z wypraw przywiózł Cirrę, swoją przyszłą żonę.

Za jego rządów rozwijała się morska potęga Redanii. Sam król często wybierał się na dalekie rejsy - jednak z jednego z nich jego statek już nie wrócił. Jest jedynym redańskim królem, który zaginął bez wieści. Na ten temat powstało wiele legend, a podczas rządów Radowida Śmiałego, a później Vridanka, lud redański nadal oczekiwał "powrotu żeglarza". Rzecz oczywista, nadaremnie.

Radowid III Ryży (honorowy król Koviru i Poviss)

Vridank Elf - syn Radowida III Śmiałego, król Redanii. Z pierwszą żoną, kovirską szlachcianką, półelfką Beatrix, miał córkę Falkę. Po rozwiązaniu małżeństwa z Beatrix, ożenił się z piękną Cerro, która urodziła mu dwóch synów - Heltmulta i Denharda. Jego żona przygarnęła Riannon, półelfkę będącą córką Lary Dorren i czarodzieja Cregennana.

Dzięki temu, że wraz z żoną przygarnął Riannon, wprowadził do rodów królewskich Gen Lary. Vridank wydał córkę za Goidemara, króla Temerii, co spowodowało przejście Genu na królewicza Amaveta i jego nieślubne dzieci i dalszych potomków: królowej Cintry Calanthe, królewny Pavetty i Ciri.

Został zamordowany wraz z Cerro i synami podczas rebelii Falki, która próbowała przejąć tron. Falka była przekonana, że tron należy się jej, a nie synom z drugiego małżeństwa ojca. W czasie rebelii porwała ciężarną Riannon, która urodziła bliźniaczki. Falka tymczasem urodziła nieżyjącemu Vridankowi wnuczkę - Adelę, którą podrzuciła Riannon.

Po stłumieniu powstania władzę przejął jego stryj - Vizimir I Stary.

Vizimir I Stary - syn Radowida II Żeglarza i Cirry z Cintry. Młodszy brat Radowida III Ryżego. Żonaty z kontessą Joanną z Houtborga, a później z Ramoną Thyssen. Ojciec Radowida IV Łysego.

Przydomek "Stary" zawdzięcza temu, iż przejął władzę dopiero w wieku 52 lat - po śmierci swego bratanka Vridanka podczas rebelii Falki.

Zmarł w sędziwym wieku - dożył 96 roku życia.

Radowid IV Łysy- syn Vizimira I Starego i Ramony Thyssen. Żonaty z Fiamettą z Cidaris. Ojciec Heriberta Kłótnika. Ustalił ostateczny kształt herbu Redanii.

Heribert Kłótnik - król Redanii. Syn Radowida IV Łysego i Fiametty z Cidaris. Ożenił się ze szlachcianką Dianą de Saint-Villiers, która urodziła mu syna, Vizimira II, zwanego później Sprawiedliwym.

W ciągu całych swych rządów "zasłynął" jedną tylko rzeczą i dzięki niej żyje w pamięci ludzi: pokłócił się z Kapitułą Czarodziejów o pieniądze. Efekt był taki, że czarodzieje zastosowali wobec Redanii bojkot. Aferę próbowała zażegnać żona Kłótnika, mądra i energiczna Diana de Saint-Villiers, ale skutki bojkotu czarodziejów Redania odczuwała jeszcze długo po śmierci Heriberta. Ostateczny rozejm z magikami zawarł dopiero król Vizimir II Sprawiedliwy, jego syn.

Vizimir II Sprawiedliwy - król Redanii z dynastii Redańskiej. Jedyny syn króla Heriberta Kłótnika oraz szlachcianki Diana de Saint-Villiers z Temeri. Maż Hedwig z Malleore. Ojciec króla Radowida V, i królewn Millegaordy i Dalimiry.

Jako pierwszy zachęcał władców państw północnych do agresywnej polityki wobec elfów i Nilfgaardu. Król w pełni zasługujący na przydomek "Sprawiedliwego", który jednak nadano mu dopiero pośmiertnie.

Vizimir był bardzo utalentowanym człowiekiem, był zagorzałym wrogiem cesarstwa oraz atakujących z ich polecenia elfach, chociaż trzeba podkreśli że rasistą nie był, Vizimir był bardzo realny, domyślał się że za jakiś czas cesarstwo znów ruszy do podbojów.

Vizimir był jedynym synem króla Heriberta Kłótnika oraz Diana de Saint-Villiers z Temeri tym samym jedynym dziedzicem tronu Redanii, urodził się zapewne w Tretogorze, Vizimir objął rządy po śmierci ojca odziedziczając złe stosunki z Kapitułą Czarodziejów z którą jego ojciec pokłócił się o pieniądze, a czarodzieje zbojkotowali Redanie. Vizimirowi udało się jedna pogodzić z radą i odwołać bojkot Redanii.

Żonaty z Hedwig z Malleore, z którą miał troje dzieci: Radowida, Milenę zwana Milką ora Dalimirę zwaną Dalką. W myśl wcześniej zawartych układów, Dalkę miał wziąć za żonę król Temerii Foltest, który jednakże już w bardzo młodym wieku nawiązał skandaliczny romans z własną siostrą, Addą Temerską i spłodził z nią dziecko. Zamierzał nawet poślubić Addę i uczynić królową u swego boku, czym obraził śmiertelnie Vizimira. Ostatecznie Dalka poświęciła się kapłaństwu, zaś Milka znana była w szkole czarodziejek w Aretuzie pod imieniem Millegarda, zaś młody Radowid miał odziedziczyć tron.

Vizimir był najlepiej poinformowanym królem na północy, dysponował najlepszym wywiadem na czele którego stał Sigismund Dijkstra. Jego zaufaną doradczyną była zaś czarodziejka Filippa Eilhart.

W czasie I Wojny z Nilfgaardem i po rzezi Cintry, wszystkie siły królestw północy zjednoczyły się w walce z Nilfgaaredem w Bitwa o Wzgórze Sodden uznano komendę Vizimira. Po zakończeniu wojny on i Foltest toczyli ciągły spór o cła i prawo składu, i prowadzili wojne celną.

Brał udział w spotkaniu w Hagge, namawiał tam królów północy do śmielszej interwencji przeciwko Nilfgaardowi.

Vizimir zginął zasztyletowany przez elfa-zamachowca niedługo po zajściach na wyspie Thanedd. Po jego śmierci władzę w kraju przejęła rada regencyjna na której czele stał szef wywiadu Dijkstra z Tretogoru. Ostatecznie jego następcą został syn, Radowid V Srogi.

Rada Regencyjna - objęła władzę w Redanii, po tym jak król Vizimir został zasztyletowany. Na jej czele stanął Dijkstra z Tretogoru - szef Redańskiego Wywiadu.

Radowid V Srogi, zwany również Redańskim - królewicz, a potem król Redanii z dynastii Redańskiej, jedyny syn i najmłodsze dziecko króla Vizimira II Sprawiedliwego oraz Hedwig z Malleore. Urodził się w 1255 roku, po zamordowaniu jego ojca rządy w królestwie przejęła z powodu małoletności królewicza (miał w tedy 13 lat) Rada Regencyjna. Podczas wydarzeń z gry Wiedźmin 2, objął rządy w swoim królestwie (czyli od roku 1273 sprawuje władze w królestwie). Młodszy brat Dalki i Mileny.

W czasie wydarzeń z Sagi miał 13 lat (Pani jeziora).

Radowid urodził się 1255 w Tretogorze, jako syn króla Redanii, Vizimira II i jego żony Hedwig z Malleore. Choć był jedynym synem to jednak najmłodszym dzieckiem, jego rodzeństwem były dwie siostry Millegarde i Dalimire, pierwsza została czarodziejką i nauczycielka w Aretuzie, a druga poświęciła się kapłaństwu.

W wieku 9 lat, został formalnie zaręczony z następczynią tronu Cintry, 12 letnią księżniczką Ciri, wnuczką królowej Calanthe. Jednak po upływie pół roku król Vizimir zerwał zaręczyny, bez podania przyczyn, a Radowid i Ciri nigdy się nie spotkali.

W dzień wybuchu II Wojny Północnej z Nilfgaardem, został zamordowany król Vizimir II.

Radowid wstąpił na tron jako Radowid V, jednak ponieważ miał dopiero 13 lat, nie mógł samodzielnie sprawować rządów, w tym czasie trwała wojna z cesarstwem, normalnie władze regencją powiną przejąć matka Radowida, królowa Hedwiga, jednak ostatecznie władze przejęła Rada Regencyjna, na czele której staną szef wywiadu Redańskiego, Dijkstra oraz czarodziejka i doradczyni jego ojca Filippa Eilhart.

Inni obywatele:

Hedwig z Malleore - królowa Redanii, żona Vizimira II Sprawiedliwego. Teoretycznie, po śmierci męża to ona powinna objąć władzę nad krajem, gdyż prawowity następca tronu - syn królewskiej pary - jest nadal małoletni. Mówiono jednak, iż faktyczną władzę sprawuje Rada Regencyjna. Tak naprawdę największy wpływ na losy państwa mieli czarodziejka, doradczyni zmarłego króla Filippa Eilhart i szef redańskiego wywiadu Dijkstra.

Headwig jest matką Radowida V Srogiego, Dalki i Mileny.

Filippa Eilhart z Tretogoru - redańska czarodziejka, ważna osoba w Radzie. Zaufana nadworna magiczka króla Vizimira z Redanii. Jedna z niewielu magów, którym udało się posiąść uznawaną za niesłychanie trudną sztukę polimorfii. Założycielka i przywódczyni Loży składającej się z najbardziej utalentowanych i wpływowych czarodziejek.

Filippa jako wpływowa doradczyni, a następnie członkini Rady Regencyjnej ma wiele do powiedzenia w kwestii rządzenia królestwem Redanii. Według niektórych, w tym jej mistrzyni Tissaii de Vries, nie cofnie się przed niczym aby osiągnąć swoje cele. Była jednym z głównych inicjatorów przewrotu na Wyspie Thanedd.

Filippa ginie z rozkazu kapłana Willemera na torturach, do samego końca nie dając się złamać. Po jej śmierci uznano ją za świętą męczenniczkę i jako taka czczona była przez przyszłe pokolenia czarodziejek.

Filippa miała ciemne włosy oraz oczy, które chętnie podkreślała ostrym makijażem. Lubiła nosić męskie stroje, takie jak wams oraz skórzana kurtka. Często nosiła biżuterię z czarnych agatów - jej ulubionych kamieni. Pachniała mieszanką cynamonu i nardu. Wyglądała na trzydzieści lat, chociaż liczyła dużo więcej (chodziła plotka że ma ponad trzysta). Była bardzo atrakcyjną czarodziejką, jednak emanowała chłodem. Według klasyfikacji Jaskra to kobieta niemiła, a więc taką wobec której sama myśl o złożeniu propozycji seksualnej wywoływała zimno na plecach i drżenie kolan.

W grze Zabójca Królów Filippa Eilhart jest jedną z głównych antagonistek w grze. Wyjeżdża z Redanii, by pomóc rebeliantom pod dowództwem Saskii Smokobójczyni. Pomaga Geraltowi, Iorwethowi, Saskii i Stennisowi w wyjściu z upiornej mgły. Podczas narady wojennej zostaje zobowiązana do zdjęcia mgły i wraz z wiedźminem ma za zadanie uratować Saskię otrutą po zakończeniu narady. Okazuje się, że rzuciła na jej umysł urok i kontroluje ją w celu utworzenia własnego państwa, które zostałby wykorzystane przez Lożę.

W Loc Muinne zostaje oślepiona na rozkaz króla Radowida. Geralt wraz z Iorwethem może ją uwolnić, aby odczarowała Saskię. Ona pomaga im, ale potem wzywa Golema, aby ich zabił, kiedy ona uwolniona ucieka jako sowa z Loc Muine. Po ucieczce korzysta z magicznej symulacji wzroku

Dziki gon: Filippa po ucieczce szuka pomocy u swojego dawnego kochanka w Novigradzie, który więzi ją w ciele sowy, gdy w mieście rozpoczynają się łowy na czarodziejki, czarodziej zostaje zabity, a jego majątek zlicytowany, w tym również sowa w którą zamieniona została Filippa. Ptaka kupuje Zoltan lecz jednak po jakimś czasie przegrywa ją w karty z Dijkstrą, Czarodziejce w ucieczce pomaga Geralt za co ona odpłaca się mu pomocą przy walce z Dzikim Gonem

Filippa po ucieczce szuka pomocy u swojego dawnego kochanka w Novigradzie, który więzi ją w ciele sowy, gdy w mieście rozpoczynają się łowy na czarodziejki, czarodziej zostaje zabity, a jego majątek zlicytowany, w tym również sowa w którą zamieniona została Filippa. Ptaka kupuje Zoltan lecz jednak po jakimś czasie przegrywa ją w karty z Dijkstrą, Czarodziejce w ucieczce pomaga Geralt za co ona odpłaca się mu pomocą przy walce z Dzikim Gonem

W akcie II jest anonimowym pucybutem w Wyzimie Klasztornej, świadczącym swe usługi niedaleko domu detektywa Raymonda Marloeve'a. Za kilka orenów udzieli wiedźminowi różnych informacji o mieście, jednak odmówi dalszego dialogu, gdy bohater spróbuje głębiej poznać jego tożsamość.

Jeżeli wiedźmin wygra w pojedynku pijackim z Talarem otrzyma od niego książkę "Ludzie z cienia". Należy ją wówczas dać pucybutowi, który wyjawi swoje imię i nazwisko oraz podaruje Geraltowi Sygnet Proroka Lebiody, dzięki któremu bohater bez problemu będzie omijał właścicielkę domu Shani.

W akcie III pucybut nie występuje.

Głosu pucybutowi Reuvenowi użyczył Andrzej Gawroński.

Sigismund Dijkstra z Tretogoru (Ur. 1216 lub 1219) - szef Wywiadu Redańskiego, a po śmierci króla Vizimira przewodniczący Rady Regencyjnej.

Pomimo, że z wyglądu ani trochę nie przypominał szpiega, był on jednym z lepszych w swoim fachu, a do tego człowiekiem bardzo bystrym i oddanym swemu państwu. Osobiście nienawidził Geralta z Rivii za incydent na Wyspie Thanedd, kiedy to wiedźmin złamał mu nogę.

W tomie Pani Jeziora tajemniczo ucieka przed skrytobójcami, nikt nie wie jak mu się to udało oraz nikt nie wie jak potoczyły się jego dalsze losy. Uciekł do Zerrikani pod przybranym nazwiskiem Sigi Reuven - wziętym od swego sekretarza Oriego Reuvena. Brak jednak informacji kto dokładnie zlecił zamach. Podejrzenia padają na królów, hierarchę Hemmelfarta oraz przede wszystkim Filippe Eilhart , która postanowiła pozbyć się szpiega za odkrycie informacji na temat śmierci króla Vizimira, w których czarodziejka odegrała rolę niebagatelną. W grze Wiedzmin 3 Dijkstra jest jednym z czterech bossów Novigradu, zleca on wiedzminowi pomoc w zabiciu Radowida V Srogiego króla Redanii, który w czasie wojny zaczął pogłębiać się w szaleństwie. Jeżeli Geralt poprze jego decyzje i pomoże mu zorganizować zamach, Dijkstra zostanie kanclerzem Redanii i zjednoczy Północ pokonując Nilfgaard i skupi się na budowaniu manufaktur, niezależnego sądownictwa i ekonomii.

Cerro - królowa Redanii, słynąca z piękności żona króla Vridanka. Przygarnęła córkę Lary Dorren, Riannon. Najprawdopodobniej została zabita przez Falkę.

Donimir z Troy - redański rycerz, uczestnik wielu bitew, w tym obu pod Sodden.

Lanier - graf redański, którego najmłodsza córka Jolie zaginęła.

Nitert - Diuk redański, zdrajca, zdemaskowany przez Dijkstrę, gdy ten otrzymał listę, zabraną Vilgefortzowi podczas Przewrotu na Thanedd. Mimo zdrady nie został aresztowany przez Dijkstrę, prawdopodobnie ze względu na zbyt wysokie stanowisko - był głową redańskiej rady regencyjnej, reprezentował Redanię razem z Dijkstrą podczas rokowań pokojowych w Cintrze.

Olsen - człowiek, Vengerberczyk, przywódca celników redańskich. Wysoki, barczysty, o długim, czarnym wąsie. Pomógł Geraltowi w starciu z żagnicą.

Milan Raupenneck z Tregotoru - [wym. milan ropenek] dawny marszałek z Redanii. Był zagorzałym rasistą. To on stał za rzeziami elfów w Loc Muinne i Est Haemlet. Autor słynnego motta.

Riannon - córka legendarnej Lary Dorren, prapraprababka Ciri. Po tragicznej śmierci matki adoptowana przez piękną królową Cerro, tym samym została królewną Redanii. Na męża wybrała Goidemara, króla Temerii. W czasie rebelii Falki została pojmana i uwięziona przez rebeliantów na zamku Houtborg. Tam też urodziła bliźnięta, Fionę i Amaveta do których zostało podrzucone dziecko Falki, Adela. Po upadku rebelii Goidemar chciał pozbyć się bękarta, nikt jednak, włącznie z samą Riannon, która podczas uwięzienia postradała zmysły, nie wiedział, które z dzieci jest dzieckiem Falki, a wezwani czarodzieje, chcąc zapobiec skandalowi i egzekucji dwuletniego dziecka, udali niewiedzę. Po pewnym czasie gniew króla osłabł i uznał całą trójkę. Riannon umarła w wieku 38 lat, załamana śmiercią Adeli i Amaveta.

Andres Vierny - Nordling z oddziału Skellena. Pochodzi z Redanii. Posługuje się nadziakiem. Podczas pościugu Ciri w Stojeziorach odłącza się z grupy Skellena razem z Kenną, Tilem i Dufficeyem. Poniósł śmierć, jednak przyczyny jej są nieznane.

Vratimir - rycerz, półkrwi szlachcic, pochodzący z nieprawego, elfio-ludzkiego łoża. Przyłapany przez zmierzch u bram Rinde i przez co zmuszony do nocowania w kordegardzie wraz z Geraltem, chorym Jaskrem, Chireadanem i Errdilem. Później zamieszkiwał w karczmie Erdilla.

Kobus de Ruyter - redański graf, zabity w czasie bitwy pod Brenną. Spoczywa w krypcie Kruka, w Temerii.

Miasta i twierdze:

Tretogor - stolica Redanii od czasów Vestibora Pysznego. Znajduje się tu się dwór królewski. Miasto zostało zbudowane na elfich fundamentach, w odległości trzystu mil od Oxenfurtu, trzy dni jazdy konnej od Anchor. Paradoksalnie, choć Redania to potężne królestwo, samo miasto jest stosunkowo niewielkim grodem, poza okazałym pałacem królewskim i gmachami rządowymi niemającym nic ciekawego do pokazania.

Wolne Miasto Novigrad - Aglomeracja. Miasto-Państwo, leży w Delcie Pontaru, na terenie królestwa Redanii (aczkolwiek niezależne od niego). Jest prawdopodobnie największym miastem świata przedstawionego w powieściach o wiedźminie. Liczy ono około 30 000 mieszkańców, bez przyjezdnych. W Novigradzie bardzo dużą popularnością cieszą się świątynie Wiecznego Ognia, które mają zapewniać bezpieczeństwo miastu i chronić go przed potworami wszelkiej maści. Władzę w Novigradzie sprawuje hierarcha, którym obecnie jest Hemmelfart, drugą najważniejszą osobą po nim jest namiestnik do spraw bezpieczeństwa Chappelle.

Wieki temu Novigrad był niewielkim elfim miastem. Gdy pierwsze ludzkie statki przybywały do Delty Pontaru, miasto zostało opuszczone - a wkrótce zasiedlone przez nowych mieszkańców, ludzi. Miasto zostało stolicą założonego przez Sambuka nowego nadbrzeżnego państwa, ciągnącego się od Delty Pontaru po Łukomorze - państwa, które kilka pokoleń później przekształciło się w potężne królestwo Redanii.

Za czasów króla Vestibora Pysznego, miasto zostało podbite przez temerczyków, podczas tak zwanej Wojny Siedmioletniej. Stolicę Redanii przeniesiono do Tretogoru, a Novigrad długo jeszcze pozostał temerskim miastem.

Podczas rządów Radowida III Śmiałego Novigrad, po wielu negocjacjach, został kompromisowo obwołany Wolnym Miastem - dzięki czemu obie strony konfliktu mogły zachować cząstkę honoru.

Wolnym Miastem Novigrad jest do dzisiaj - choć obecnie już raczej tylko z nazwy. W porcie stacjonują redańskie okręty wojenne, a kolejni władcy Redanii nie stronią od tytułowania się "królami Redanii i Novigradu".

Blaviken - miasto na Łukomorzu, nad rzeką Buina w Redanii. Jego wójtem jest Caldemeyn. Geralt często odwiedzał to miasto, aż do czasu, gdy wybierając mniejsze zło, zabił tam niejaką Renfri oraz członków jej drużyny. Mieszkał tu (aż do wydarzeń opisanych w powieści) również czarodziej Stregobor, znajomy Geralta, którego poszukiwała wyżej wspomniana Renfri.

Crinfrid - Mało dowiadujemy się o tym mieście, leży w Redanii. Prawdopodobnie leży w dolinie Gelibolu. Znane ze względu na duży poziom przestępczości.

Drakenborg - straszliwy fort redański, w czasie wojny zmieniony w obóz internowanych. Skazańców z fortu Drakenborg zwano "Wesołkami". Mimo że każdego ranka część z nich wyprowadzano na egzekucję, śpiewali wesołe piosenki a w wspólnej celi panowała radosna atmosfera. Ich piosenka to ,,Wisielec tańczący na stryczku". Przed egzekucją podaje się więźniom wino, ktore nazywa się ,,Wytrawny Dijkstra".

W grze Wiedźmin 2 do fortu dostarczani są tylko nieludzie. Drakenborg określany jest jako specjalne miejsce dla nich. Barka więzięnna we Flotsam miała popłynąć do Drakenborgu zaraz po schwytaniu Iorwetha.

Murivel - miasto leżące w centrum Redanii, na zachód od Tretogoru.

Oxenfurt - słynne redańskie miasteczko akademickie leżące w delcie Pontaru. Prawie cały swój dochód i sławę zawdzięcza uniwersytetowi. Mimo że w mieście jest zakaz sprzedawania alkoholu żakom i bakałarzom przed zmierzchem, nikt nie zwraca nań uwagi, a zabawa panuje praktycznie 24 godziny na dobę.

Piana – Redańskie miasteczko leżące nad Pontarem, w jego środkowym biegu.

Rinde - niewielkie miasto leżące na terenie Redanii, swego czasu niemalże doszczętnie zniszczone przez dżina, nieopatrznie uwolnionego przez Jaskra.

Egremont - miasto w Redanii pojawiające się na mapie Doliny Pontaru w Wiedźminie 2.

Krainy:

Gelibol - kraina leżąca w Redanii.

Nimnar - rzeka stanowiąca dopływ Buiny, a także dolina w Redanii.

Jamurlak - kraina w międzyrzeczu Buiny i Braa. Dawniej państwo pod panowaniem Abrada, zwanego Abradem Zadrzykiecką. Obecnie część Redanii.

Łukomorze - Kraina na północy Redanii, za rzeką Buiną. Znajduje się tam miasteczko Blaviken. Położone jest nad zatoką Praksedy. W Łukomorzu przechodzi granica między Redanią, a Ligą z Hengfors.

W latach dwudziestych XIII wieku Audoen odłączył Łukomorze od Koviru podczas Secesji Poviss i utworzył tam swoje miniaturowe królestwo. Po jego śmierci Łukomorze zostało przyłączone do Redanii.

Struktura społeczna:

Dość specyficzna jest struktura społeczna tego kraju - posiada ono najliczniejszą ze wszystkich Czterech Królestw szlachtę, uważającą się za jedynych właściwych i prawdziwych Redańczyków. Stanowi ona większość redańskiej armii. Choć mocno zróżnicowana pod względem finansowym, szlachta prawnie jest równa. Tymi samymi przywilejami cieszą się zarówno biedacy własnoręcznie uprawiający ziemię, jak i bajecznie bogaci magnaci, mieszkający w prywatnych pałacach i utrzymujący prywatne armie. Redańska szlachta żyje głównie na wsi, w rozrzuconych po całym kraju dworkach i folwarkach. Zajmuje się głównie rozrywkami, wojaczką, handlem zbożem i hodowlą koni. Rumaki z Redanii nie mają ponoć sobie równych, a tamtejsza szlachecka jazda należy do najlepszych na świecie. Od kupczenia większość nobilów raczej się powstrzymuje, bowiem za zajęcie się nim lub osiedlenie w mieście grozi utrata szlachectwa; co prawda kara to rzadko egzekwowana, ale lepiej uważać...

Na szlachtę pracują pańszczyźniani chłopi, traktowani w Redanii chyba najgorzej na całym Kontynencie. To w praktyce niewolnicy, którzy większość czasu spędzają na pańskich polach i którzy na ożenek lub zmianę miejsca zamieszkania muszą uzyskiwać specjalne pozwolenia. Można nimi swobodnie dysponować, sądzić ich, poniewierać, dawać w prezencie, sprzedawać, a nawet przegrywać w kości.

Siły zbrojne:

Na początku 2 Wojny Północnej Redania mogła wystawić 35 tys. wojska (z czego 4 tys. to pancerna jazda). Jednak po zaciągnięciu pożyczki od króla Poviss i Koviru, Redania była gotowa zwerbować 49 tys. żołnierza, w tym 35 tys. piechoty i 14 tys. ciężkiej pancernej jazdy. Dzięki Radowidowi V liczba wojsk Redani z całą pewnością znacznie się zwiększyła.

Gospodarka:

Krociowe zyski królestwo czerpie z handlu z Novigradem i eksportu zboża - rzec można, że stanowi spichlerz całego kontynentu, a nawet innych części świata. Dlatego też dominującym krajobrazem Redanii są ogromne, falujące łany zboża. Estymy i dochodów królestwu dodaje też fakt, iż na jego terenie znajduje się największa i najbogatsza aglomeracja Północy - Wolne Miasto Novigrad, oraz miasteczko Oxenfurt ze swoim znakomitym uniwersytetem. Obecnie gospodarka państwa jest poważnie zagrożona, gdyż do kraju napływają tanie towary z Nilfgaardu i innych państw, które stanowią poważną konkurencję dla miejscowych rzemieślników. Ponadto, znajduje się tu bardzo mało manufaktur.

Religia:

Na temat religii w Redani wiadomo niewiele. Prawdopodobnie dominuje tu kult Wiecznego Ognia.

Nauka i kultura:

Uniwersytet Oxenfurcki jest centrum nauki i kultury w Redanii i Północnych Królestw. Wydał on na świat wielu najsłynniejszych naukowców, lekarzy, pisarzy, artystów i wielu innych inteligentów .Wszyscy zaczynali właśnie w Oxenfurcie (np. Jaskier i Shani) dzięki czemu uniwersytet zawdzięcza swą sławę.

Zabójcy Królów: Władcą Redanii jest Radowid V Srogi rządzący swym krajem wraz z małżonką, Addą Białą (jeżeli Geralt nie zabił jej w poprzedniej części gry). Król, poprzez wznoszenie w królestwie potężnych obwarowań i tworzenia silnej armii, próbuje przygotować kraj na ewentualną inwazję Nilfgaardu. Próbuje także przejąć władzę w Temerii po śmierci Foltesta. W zależności od naszych decyzji, Temeria może stać się krajem połączonym z Redanią unią personalną Radowida.

Dziki Gon: Król Radowid V Srogi jest taktycznym geniuszem lecz popada w szaleństwo, urządza masowe polowania na czarodziejów ludzi często niewinnych, rzekomo podejrzanych o używanie magii, nie wyłączając prostych zielarzy, guślarzy czy alchemików. Jest bezwzględny i wydaje wyroki śmierci na wszystkich, którzy stanęli mu na drodze lub po prostu przestali być potrzebni. Zabija króla Henselta i narzuca swoją władzę w Kaedwen oraz w Temerii. Sigismund Dijkstra obecnie jeden z 4 przywódców z Novigradu, zleca Geraltowi zorganizowanie zamachu na Radowida. Dijkstra opowiada wiedzminowi iż przez ponad 20 lat służył królowi Vizimirowi ojcu Radowida i razem przekształcili Redanię w jedno z najpotężniejszych królestw północy. Według niego Redania pod obecnymi rządami szaleńca nie ma przyszłości. Nowy przywódca powinien opierać państwo na zdrowej gospodarce, potężnych sojuszach, budowaniu manufaktur, z prężną nauką oraz niezależnymi sądami wydającymi sprawiedliwe wyroki. Królobójstwo Radovida ma wpływ na losy całej Północy. Wiedzmin Geralt może zachować się na trzy sposoby:

1.Geralt odmawia zlecenia:

Pod rządami Radowida V Srogiego Redania wchłania Królestwa Północy łącznie z Aedirn i pokonuje wojska cesarza, sam cesarz Emhyr zostaje zamordowany przez opozycje z południa. Radowid morduje większość zielarzy, guślarzy, alchemików, czarodziejów oraz nieludzi czy uzdrowicieli w Królestwach Północnych w imię odnowy moralnej i budowaniu potęgi militarnej.

2.Geralt przyjmuje zlecenie i popiera Dijkstre:

Dijkstra zostaje kanclerzem, Redania jednoczy Północ i pokonuje wojska cesarza, sam cesarz Emhyr zostaje zamordowany przez opozycje z południa. Kanclerz Dijkstra rządzi zwycięzką północą zaprowadzając porządki skupiając się na ekonomii i budowaniu manufaktur, postulatach o których wspominał wcześniej Geraltowi

3.Geralt przyjmuje zlecenie, zabija Radovida i Dijkstre, oraz broni Vernona Roche, Talara:

Vernon Roche i Talar dobijają interesu z cesarzem Emhyrem, w zamian za utworzenie Autonomii Temerskiej, cesarz przyłącza resztę Królestw Północy. Nilfgaard wygrywa wojnę przejmując niemal pełną władzę nad całym kontynentem. Redania i większość Północy znajduje się pod zaborem cesarskim.

Liga z Hengfors

Bies6167 — Thu, 25 Jun 2015 11:43:33 GMT

Liga z Hengfors - Zwana także Ligą Niedamira, który stanowi jej przywódcę, króla. Jest to unia personalna łącząca kilka pomniejszych krain leżących na północy, które dawniej stanowiły Marchię Wschodnią Koviru, ale usamodzielniły się za rządów króla Baldwina Thyssena i podzieliły się na kilka księstw i królestw. Połączone przez rzeczonego króla, Niedamira. Stolicą jest miasto Hengfors, leżące w Caingorn.

Kraje członkowskie Ligii:

Caingorn [czyt. keingorn] - kraina wchodząca w skład Ligi z Hengfors. Władcą Caingorn był Niedamir, a herbem krainy czerwony proporzec ze srebrnym gryfem. Ziemie te leżą na zachód od Gór Pustulskich. Na mocy Pierwszego Traktatu Exeterskiego, Benda z Kaedwen mógł dożywotnio używać tytułu króla Caingorn.

W przygodzie "Cena neutralności gracz ma pośredni wpływ na dzieje Caingorn - jeżeli Geralt zabije Deidre Ademeyn, tron obejmie jej brat Merwin, który doprowadzi krainę do ruiny i całkowitej zależności od Kaedwen, jeżeli zaś dojdzie między rodzeństwem do rozejmu, wówczas ich wspólne rządy okażą się jednymi z najświetniejszych w jego historii.

Malleore - to niewielkie księstwo na północy jest obecnie częścią Ligi z Hengfors. Północną granicę krainy stanowią rzeki: Toina i Braa. Za nimi leżą: Kovir, Creyden i Hołopole. Od południa Malleore graniczy z Caingorn, a od zachodu z Poviss. W przeszłości zwierzchnictwo nad Malleore na mocy Traktatu Exeterskiego sprawował dożywotnio król Kaedwen - Benda. O wojskach Malleore wiadomo tylko tyle, że podczas któregoś z kolei konfliktu zbrojnego księstwo wystawiło tysiąc tarczowników. Rządzi tam król Niedamir. Szlachta była początkowo przerażona perspektywą jego rządów. Musieli to jednak zaakceptować gdyż ostatni książę pozostawił jedynie córkę.

Z Malleore pochodziła Hedwig, żona króla Redanii Vizimira II.

Creyden - to niewielkie księstwo na półncy. Niegdyś lenno Koviru. W czasie akcji opowiadania Mniejsze zło władzę tam dzierżył książę Fredefalk. Podczas Wojen Północnych ponownie lenno Koviru, rządzi nim prawdopodobnie diuk Vermuellen, zięć króla Esterada Thyssena, mąż jego córki Gaudemundy.

Księstwo przynależy do Ligi z Hengfors.

Creigiau - miasto położone w księstwie Malleore, w zakolu rzeki Crea, będącej dopływem rzeki Braa. Warunki do obrony są tam wręcz idealne. Przez wieki słynęło z handlu wełną, lecz ostatnio dzięki kasztelanowi Lazare powstał tartak, dzięki któremu Creigiau stało się głównym eksporterem drewna do Koviru

Dzielnice:

Podobnie jak większość średniowiecznych zamków, Creigiau dzieli się na:

-podgrodzie, gdzie mieszkają biedni chłopi; wokół podgrodzia nie ma murów obronnych, są zaś błonia, na których odbywają się turnieje rycerskie;

-zamek dolny, stanowiący główną część miasta, z wyraźnie zaznaczonym rynkiem oraz wyróżniającą się katedrą Proroka Lebiody;

-zamek górny, siedzibę szlachty.

Mieszkańcy:

Baron Bryton de Creigiau - bohater spod Sodden, władca Creigiau;

Lady Séarlait de Creigiau - żona barona Brytona;

Anton de Creigiau Młodszy - przyrodni brat Brytona de Creigiau, zarządzający majątkiem podczas wojny z Nilfgaardem, wygnany przez Brytona i rzekomo podobno zmarły w tajemniczych okolicznościach;

Lazare - kasztelan spowinowacony z rodem Creigiau przez małżeństwo z kuzynką ojca barona, Éanną;

Marcas - syn kasztelana Lazare, giermek Brytona, przyjaciel swego wuja, Antona Młodszego;

Hurgan Bolt - Krasnolud, przyjaciel rodu Creigiau; u boku barona Brytona brał udział w wojnie z Nilfgaardem, obecnie jest starszym cechu drwali;

Doireann - brat lady Séarlait de Creigiau, na początku pierwszej części komiksu zabity przez Antona.

Główne miasta i warownie:

Hengfors - stolica Caingorn, a później także Ligi z Hengfors, siedziba króla Niedamira. Miasto to niewielki gród poprzecinany wąskimi uliczkami, ogrodzony wałem ziemnym. Jedną z nielicznych kamiennych budowli jest tu zamek królewski bedący niczym innym jak kwadratowym stołbem ze spadzistym dachem. Miasto odwiedzają liczni traperzy wedrujacy po Pustulskich Górach.

Hołopole- Miasto, stolica Hołopola. To miasto było terroryzowane przez smoka, i to właśnie z niego pochodzili żołnierze. którzy razem z Geraltem, Yenenfer, drużyną Yarpena, Eyckiem z Denesle i Rębaczami z Crinfrid wyruszyli na wyprawę w celu zgładzenia smoka.

Malleore- Miasto, stolica państwa o tej samej nazwie.

Creyden- Miasto, stolica państwa o tej samej nazwie.

Siły zbrojne:

Nie wiadomo jaką armię ma obecnie Liga z Hengfors. Z opowiadania "Granica możliwości" wiadomo, że w Caingorn stacjonowało trzystu pancernych i 1500 zbrojnych, a w Malleore tysiąc tarczowników. Są to jednak dane pochodzące sprzed rozpoczęcia Wojen Północnych.

Religia:

Niewiele wiadomo o religi panującej w Lidze. Z komiksu Racja stanu wiadomo, że na zamku Creigiau w księstwie Malleore czczono kult Proroka Lebiody, który napłynął dzięki handlowi z Kovirem. Nie wiadomo jednak, czy religia ta była czczona w całej Lidze.

Gospodarka:

Niewiele wiadomo na temat gospodarki Ligi. Jest to kraina górzysta, można więc przypuszczać, że jest tu wydobywany kamień budowlany czy wapień. W Hołopolu hoduje się owce, które dają wełnę, mleko i mięso. Zamek Creigiau w księstwie Malleore jest głównym eksporterem drewna do Koviru.

Mieszkańcy:

Niedamir - władca Caingorn, przewodniczący Ligi z Hengfors. Uczestnik łowów na zielonego smoka Myrgtabrakke, wycofał się z nich po pojawieniu się złotego smoka Villentretenmertha.

Pracodawca Gyllenstierna. W czasie II wojny z Nilfgaardem wzorem Koviru zachował neutralność. W czasie trwania sagi był wdowcem mającym dwóch synów. Prawdopodobnie, jak to mówił w "Mieczu Przeznaczenia" otruł swoją żonę, bo potrzebny był mu tylko, jak to określił, "jej kuper".

Gyllenstiern - totumfacki Niedamira, kanclerz. Osoba wyjątkowo otyła, nosząca turkusowy płaszcz oraz złoty pas. Nie ustalał nic z Niedamirem, traktował go jak osobę do roszczenia "Królewskiego" prawa. Gdy udzielił wreszcie głosu Niedamirowi, ten go zdegradował. Gyllenstiern uważał Geralta jako wrzoda na tylicy. Wiedżmin miał gdzieś to co mówił kanclerz Niedamira i prowokował go.

Baron Bryton de Creigiau- bohater spod Sodden, starszy syn Antona Brodatego, władca Creigiau. Brat Antona de Creigiau Młodszego, mąż Lady Séarlait de Creigiau. Gdy walczył pod Sodden, jego żona,zaszła w ciążę z jego bratem. Kazał wygnać Antona. Gdy ten jako kotołak zamordował Doireanna, brata Lady Séarlait, zlecił Geraltowi zabicie swego brata. W finale komiksu, gdy kotołak i dzikie koty atakują miasto, próbuje pogodzić się z bratem. Gdy ten chce zabić Séarlait, Bryton usiłuje chronić swoją żonę, przez co zostaje zraniony przez Antona.

Kovir i Poviss

Bies6167 — Wed, 24 Jun 2015 13:31:26 GMT

Kovir i Poviss - krainy leżące na północy nad Zatoką Praksedy, największy światowy eksporter kopalin, czerpiący olbrzymie zyski z handlu.

Religia:

W kraju jest wyznawany kult proroka Lebiody - jego Dobra Księga jest czytywana przez rodzinę królewską.

Gospodarka:

Kovir jest najbogatszym królestwem północy. Żyje z wydobycia różnych rud metali (głównie szlachetnych), soli, produkcji szkła oraz wysoce rozwiniętego handlu na skale światową. Większość państw północy jest uzależnionych od Kovirskich towarów, co zapewnia ogromne zyski królestwu. Towary wykonywane w Kovirze i Poviss słyną z wysokiej jakości - m.in. broń, która ustępują tylko wyrobom Mahakamskim. Kovir jest prawdziwym mocarstwem gospodarczym (i nie tylko), z którym musi się liczyć nawet Cesarstwo.

Siły zbrojne:

O siłach zbrojnych Koviru i Poviss wiemy bardzo niewiele, przed laty było ich 25tys. głównie najemników i elitarnych żołnierzy. Było to jednak w okresie wojny nie wiadomo jaka armia jest utrzymywana w czasie pokoju.

Kultura i nauka:

Kovirczycy są wykształconym narodem. Żyją tu głównie znakomici kupcy i rzemieślnicy którzy wysoce cenią sobie jakość towaru i wielkość swego majątku.Wykształciło się tu wielu znanych naukowców, poetów, pisarzy, lekarzy i innych inteligentów, co dobrze świadczy o królestwie. Z Koviru pochodzi też wielu znanych i szanowanych czarodziejów.

Historia:

Niegdyś Radowid I Wielki, król Redanii podarował te kraje swemu znienawidzonemu bratu Trojdenowi i zaleciwszy, by nie pojawiał się on więcej na dworze w Tretogorze, uczynił go hrabią apanażystą, nieponoszącym jednak żadnych ciężarów czy powinności lennych. Stan ten utrzymywał się przez lata, a do Koviru i Poviss ciągnęły zastępy ludzi, czasem wyjętych spod prawa, ale także niedocenianych uczonych, techników, wierzących w możliwość zbudowania wymyślonych przez siebie maszyn, kupców niebojących się ryzyka i geologów oraz górników. Zwłaszcza ci ostatni bardzo przysłużyli się Kovirowi, odkrywając olbrzymie złoża wszelkich kopalin, dzięki którym Kovir i Poviss stały się bogate. Na te zyski połaszczył się wreszcie Radowid III Redański, co spowodowało krótką wojnę Redanii i Kaedwen z Kovirem, zakończoną miażdżącym zwycięstwem tego ostatniego. Wtedy też podpisano Pierwszy Traktat Exeterski, z preambułą Mare Liberum Apertum czyniący morze wolnym dla handlu. Był to pierwszy i ostatni konflikt, w który zaangażowało się to ceniące neutralność królestwo. Wspomogło ono jednak za czasów panowania Esterada Thyssena Północ w II wojnie z Nilfgaardem, tworząc pułk kondotierów, w którym walczyli m.in. Adam Pangratt, Julia Abatemarco czy Lorenzo Molla.

Władcy:

Trojden - książę, brat króla Radowida I Wielkiego, hrabia apanażysta Koviru. Przodek Trojdenidów. Według opinii młody Trojden uchodził za osobę wyjątkowo podłą i obleśną. Sam Radowid szczerze nienawidził swego rodzonego brata, dlatego też nadał mu tytuł hrabiego apanażysty Koviru, aby utrzymać go z dala od spraw Redanii, a ponoć dalej się go odsunąć nie dało. Oficjalnie Trojden był wasalem króla Redanii, ale nie musiał ponosić żadnych ciężarów z tym związanych, jego jedynym obowiązkiem było "nie szkodzić".

Gedovius - człowiek, dawny król Koviru, panował w czasach, gdy na redańskim tronie zasiadał Radowid III Śmiały. Panował przez około dwadzieścia pięć lat. Pochodził z rodu Trojdenidów, żonaty z Gemmą. Z tego małżeństwa urodził się syn Gerard i córka Alicja.

Gerard Trojdenida - dawny król Koviru, syn Gedoviusa Trojdenidy oraz Gemmy, ostatni z rodu Trojdenidów.

Esteril Thyssen - król Koviru i Poviss, pierwszy Thyssenida, który wstąpił na tron Koviru po śmierci króla Gerarda, ostatniego Trojdenidy. Syn Edmunda Thyssena i Alicji Trojdenidki.

Poślubił królewnę Agnes, córkę króla Aedirn, Videmonta. Była to iście romantyczna historia. Gdy młodzi się poznali (było to na zjeździe w Ard Carraigh), Esteril był "zaledwie" hrabią, synem "zaledwie" margrabiego. Nie liczyło się dla pysznego Videmonta nawet to, że owym "zaledwie margrabią" był Edmund Thyssen, który bogactwem i potęgš nie ustępował królom i książętom. Ani to, że w żylach młodego Esterila płynęła po matce krew królewska. Dumny Videmont przeznaczał rękę córki tylko mężowi, który nosił koronę. Wiedziano o tym powszechnie i dlatego Edmund Thyssen zdecydowanie odmówił, gdy Esteril podjął temat słania dziewosłębów, konkurów i formalnych oświadczyn. Dumny kovirski margrabia nie miał zamiaru narażać siebie i syna na hańbę odmowy. Zakazał Esterilowi nawet patrzeć w stronę "królewiątka".

Ale nic nie pomogło, bo młodzi diabelnie przypadli sobie do gustu. Oboje byli na tyle sprytni, by nie zdradzić się przed królem Videmontem, który lubił gościć Esterila w Vengerbergu i łaskawym okiem patrzył, jak młody kovirski hrabia przyjaźni się z jego synami. Nie wiedział, że synowie też są w spisku.

Którejś nocy Esteril i Agnes zwyczajnie uciekli, samowtór, konno. Legenda mówi, że przed gniewem króla Videmonta i margrabiego Edmunda skryli się w Kaer Morhen, Wiedźmińskim Siedliszczu, ale to mało prawdopodobne. Historycznym jest natomiast faktem, że po roku od ucieczki kochanków król Kaedwen, Benda, powiadomił Videmonta i Edmunda Thyssena, że obaj zostali dziadkami. Wnuk, poinformował Benda, Thyssen z krwi Thyssenów, nosi imię Baldwin - po pradziadku, słynnym królu Aedirn.

Choć urażony monarcha z Aedirn boczył się jeszcze długo, choć dąsał się nawet wówczas, gdy po śmierci króla Gerarda Trojdenidy rycerstwo Koviru i Poviss obwołało Esterila Thyssena królem, w końcu jednak pogodził się z faktem dokonanym i aż do śmierci uwielbiał wnuki i prawnuki zrodzone z buntowniczej Agnes i szalonego Thyssenidy.

Oprócz pierworodnego Baldwina, Esteril i Agnes mieli trzy córki: Xymene, Marion i Eudoxię.

Baldwin Thyssen - król Koviru i Poviss z dynastii Thyssenidów. Syn króla Koviru Esterila i Agnes z Aedirn. Nazwany na cześć pradziadka, króla Aedirn Baldwina. Jego żoną była Blanka z Malleore. Czasy Baldwina, to okres trudny dla Koviru i dla domu Thyssenidów. W wyniku krwawych walk o władzę nastąpiła najpierw Secesja Poviss, gdzie zaczął rządzić król samozwańczy król Rhyd. Usamodzielniła się i wywalczyła niezawisłość Marchia Wschodnia (która później podzieliła się na kilka księstw i królestw, by wreszcie zjednoczyć się w tzw. Ligę z Hengfors), od Koviru odłączyło się Łukomorze, gdzie swe miniaturowe królestwo ogłosił samozwańczy król Audoen. Ale najgorsze miało dopiero nadejść - doszło do rewolty, w wyniku której sprytny markgraf Idi strącił Baldwina z tronu i Thyssenidzi po raz pierwszy w historii rodu musieli salwować się ucieczką. Nie wszyscy zdołali, klan mocno się przerzedził. W czasie ucieczki zmarł niespodziewanie król Baldwin, prawdopodobnie na wylew krwi do mózgu. Kovirski tron dla Thyssenidów odzyskał dopiero syn Baldwina, Esterad Thyssen.

Za jego panowania zmieniono herb Koviru i Poviss. Znalazła się w nim m. in. ręka zbrojna Thyssenidów.

Rhyd - w czasach Baldwina Thyssena i Esterada Thyssena samozwańczy król Poviss po jego secesji od Koviru. Zabity wraz z całą swoją rodziną podczas "Nocy noży i pochodni".

Idi - sprytny markgraf, który przywłaszczając sobie koronę strącił z tronu kovirskiego Baldwina Thyssena doprowadzając do ucieczki Thyssenidów za granicę. Zabity wraz z Rhydem i całą swoją rodziną w czasie "Nocy noży i pochodni". Na jego dworze pojwił się Geralt oczekujący zapłaty za zabitą amfisbenę. Idi pod wpływem krytyki Stregobora i jego konfratra Zavista, nie zapłacił wiedźminowi i nakazał mu szybkie opuszczenie Koviru.

Esterad Thyssen (Ur. 1211) - król Koviru, Poviss, Naroku, Velhadu i Talgaru w czasach II wojny z Nilgaardem. Syn Baldwina i Blanki z Malleore. Powrócił na tron po Nocy noży i pochodni, w wyniku której zamordowano uzurpatorów i umożliwiło powrót Thyssenidom.

Czasy Esterada (i jego ojca, Baldwina), to okres trudny dla Koviru i dla domu Thyssenidów, Esterad urodził się jeszcze kiedy Thyssenidz wciąż panowali nad Kovirem i Povissem. W wyniku krwawych walk o władzę, nastąpiła najpierw secesja Poviss, gdzie zaczął rządzić samozwańczy król Rhyd. Usamodzielniła się i wywalczyła niezawisłość Marchia Wschodnia, która później podzieliła się na kilka księstw i królestw, by wreszcie zjednoczyć się w tzw. Ligę z Hengfors. Ale najgorsze miało dopiero nadejść - doszło do rewolty, w wyniku której sprytny markgraf Idi strącił Baldwina z tronu i Thyssenidzi po raz pierwszy w historii rodu musieli salwować się ucieczką. Nie wszyscy zdołali, ród mocno się przerzedził. W czasie ucieczki zmarł niespodziewanie król Baldwin, prawdopodobnie na wylew krwi do mózgu.

Tym sposobem cała młodość Esterada minęła na wygnaniu w Talgarze.

Ale nie minęła bezproduktywnie. Esterad obmyślał plany, gromadził siły, zdobywał stronników, zawierał tajne pakty i sojusze. Wreszcie uderzył, a uderzył strasznie. W ciągu jednej nocy, zwanej od tamtej pory "Nocą noży i pochodni", rokoszanie zostali pobici, Idi i Rhyd zamordowani wraz z całymi rodzinami. Podniesioną z zalanej krwią posadzki, koronę Koviru włożono - nie wycierając - na głowę Esterada Thyssena. Thyssenidzi powrócili. W wyniku ciężkich chwili dynastia Thyssenidów poniosła duże straty wielu członków rodu zginęło a sam Kovirc utracił wiele ziemi, ale przede wszystkim prestiż i pozycje. Panowanie Esterada który swą władzą objął Kovir, Poviss, Narok, Velhad i Talgar, to czas spokoju i stabilizacji, oraz odbudowy potęgi Koviru, dzięki bogatym złożom kamieni szlachetnych, Thyssenowie znów stali się najbardziej wpływowym i potężnym domem północy. Po za tym posiadał najlepszy wywiad na Północy, bardzo mocna rozbudowany i sprawny, dzięki czemu był najlepiej poinformowanym monarchą na północy.

Królową oraz żoną Esterada została poznana na wygnaniu Zuleyka. Ich dzieci (w kolejności przyjścia na świat) to: Gaudemunda, Heloiza i Tankred. Swą najstarszą córkę wydał za szefa wywiadu Koviru, księcia Vermuellen.

Wedłu króla Vizimira II, Esterad planował odzyskać wpływy na północy i planował mariaż z Ligą z Hengfors, nie zważając na interesy na południu.

Mimo, że Kovir zachowywał neutralność, w trakcie II Wojny Północnej Esterad pomógł wojskom Nordlingów, wystawiając pułk kondotierów pod wodzą "Adieu" Pangratta. Po za tym udzielił pożyczki królestwu Redanii.

Zginął z ręki zabójców, broniąc żony, pchnięty nożem ponad 20 razy.

Brak informacji na czyje zlecenie król został zamordowany. Domysłami pozostają czy morderstwo zostało zlecone przez Nilfgaard za pomoc udzieloną Nordlingom przez króla (udziały w spółkach handlu zamorskiego), czy też było wynikiem późniejszych nieznanych nam konfliktów, nie wiemy bowiem, w którym roku zginął władca.

Druga hipotaza może wskazywać, że za zamachem stała Loża Czarodziejek, po tym jak wbrew ich planom nie udało się węzłem małżeńskim połączyć Ciri, spadkobierczyni tronu Cintry, z jego synem Tankredem. Aby nakłonić króla do mariażu Sheala de Tancarville zsyłała mu sny, w których matka króla zwraca się do niego słowami: "Mam żonę dla Tankreda, mam żonę dla Tankreda" i pokazuje mu Ciri. Stąd Esterad znał prawdziwe oblicze królewny i nie zmylił go portret "falsyfikatu Ciri" wykonanego na zlecenie cesarza Nilfgaardu, Emhyra var Emreisa. Domyślając się prawdy chciał wspólnie z żoną Zuleyką wykorzystać tę wiedzę dla siebie. Prawdopodobnie faktycznie łącząc Ciri z Tankredem, a tym samym zdobywając prawa do Cintry. Taki obrót sprawy zapewne skutkowałoby kolejną wojną Północnych Królestw z Nilfgaardem, gdyż już podczas pokojowych rokowań w Cintrze król Temerii, Foltest, snuł plany odbicia Cintry spod władzy Cesarstwa Nilffgaardu, a takiego pretekstu by nie zmarnował. Na to nie mogły pozwolić Czarodziejki, które "wystarały" się o pokój i de facto dyktowały jego warunki.

Po drugie wyjście na jaw prawdy o Ciri podważyły by autorytet Loży, dlatego nie wykluczone, że to czarodziejki zleciły zabójstwo króla Esterada Thyssena i prawdopodobnie też jego żony, Zuleyki, która w sprawie snów kontaktowała się z czarodziejką Shealą.

O spisku Loży może też przemawiać analogiczna historia, jaka spotkała Dijkstrę. Gdy ten dowiedział się prawdy o zamachu na króla Redanii - Vizimira, podzielił się nią jedynie z czarodziejka Filippą Eilhart i zaraz po tym nasłano na niego profesjonalnych skrytobójców. Rozkazano im zabić jedynie Djikstrę, a gdy im się to nie udało, nie zabili jego osobistego sekretarza, Oriego, choć mieli ku temu sposobność i podejrzenie o pomoc w ucieczce szpiega (byli profesjonistami). Być może dlatego więc Esterad nie starał się bronić siebie (choć jak wspomina później jego wnuk, Guiscard Vermuellen, król był silny, a zamachowców było tylko trzech), lecz swoim ciałem zasłaniał żonę, gdyż zrozumiał z czyjego rozkazu przybyli zamachowcy i że na żonę też wydano wyrok. Poszlaką przemawiającą za tą hipotezą może być to, że sam autor przytacza historie obu zamachów w tym samym czasie i podobnym kontekście.

Dodatkowo syn najstarszej córki Esterada, Guiscard Vermullen, w momencie gdy doszło do spotkania jego dziadka-króla z szefem redańskiego wywiadu miał około dziesięć lat, a wydarzenia te wspomina po tym jak upłynęło od nich osiemdziesiąt pięć, tak więc z racji zasłużonego w ten czas wieku Guiscarda zamach na króla musiał mieć miejsce niedługo po Pokoju Cintryjskim, tak samo jak próba zabójstwa Dijkstry.

Miasta i warownie:

Lan Exeter - miasto leżące u ujścia rzeki Tango, zimowa stolica Koviru, leżąca na północ od Pont Vanis, stolicy letniej. Miasto to nie ma ulic, lecz kanały, z których najważniejszy jest Wielki Kanał, wiodący od portu do rezydencji monarszej.

Pont Vanis - miasto leżące w Zatoce Praksedy letnia stolica Koviru.

Rakverelin - duże miasto w Kovirze, rządzone przez namiestników, kontrolujących m.in. miasta w dolinie Toiny.

Aedd Gynvael (czyt. ed ginwel, elf. Okruch Lodu) - miasto w Naroku, podlegające pod namiestnika z miasta Rakverelin. Zatrzymali się w nim Geralt i Yennefer. Leży nad Toiną.

Towary eksportowe:

Kovir posiadał ogromną liczbę kopalń, dzięki czemu w znacznym stopniu rozwinął się handel. Towary eksportowe:

szkło,
sól,
rudy żelaza,
srebro,
nikiel,
ołów,
cyna,
cynk,
miedź,
chrom,
tytan,
wolfram,
platyna,
ferroaurum,
kryobelit,
złoto (80% światowego wydobycia).

Mniejsze Królestwa

Bies — Mon, 22 Jun 2015 14:16:00 GMT

Mniejsze królestwa:

Brugge [wymowa: Bruż] – niewielkie państwo leżące między trzema rzekami - Jarugą, Wstążką i Travą. Przed I Wojną Północną Brugge pod władzą króla Venzlava było wasalem królestwa Cintry, jednakże po jej podbiciu, w obliczu zagrożenia najazdem Nilfgaardu władca złożył hołd lenny Foltestowi, władcy Temerii. Brugge sąsiaduje z Brokilonem i często dochodzi do zatargów pomiędzy państwem, a driadami. Wschodnim sąsiadem Brugge jest Sodden, przez oba kraje przechodzi Stara Droga. W czasie wojny z Nilfgaardem, Brugge wystawiło dość liczne, jak na takie małe państwo, wojska (głównie lekką kawalerię).

Większość powierzchni Brugge zajmowały tereny podmokłe. W królestwie brakowało lasów - drewno trzeba było importować zza Wzgórz Turlough, z Angrenu.

Cidaris - To niewielkie królestwo położone nad Wielkim Morzem. Stolica Cidaris słynie z Morskiego Bazaru, na którym można kupić wiele dziwnych, egzotycznych i rzadkich towarów zwożonych z najdalszych zakątków świata. Graniczy z Temerią, Kerackiem, oraz Verden i Bremervoord poprzez doline rzeki Adalatte. Królestwo Cidaris, podobnie jak Toussaint, słynie z wyrobu wyśmienitych win. Flota Ethaina osłaniała od Morza tereny Czterech Królestw (Aedirn, Kaedwen, Redania, Temeria).

Królestwo Cidaris utrzymuje się głównie z rybołówstwa, połowu pereł i bursztynów, owoców morza oraz handlu morskiego przeróżnymi towarami z najdalszych zakątków świata. Cidaris słynie także z wyrobu znakomitych win które ustępują tylko tym z Toussaint.

Jak w innych Królestwach Północnych, w Cidaris są wyznawane kulty Proroka Lebiody, Melitele i Wiecznego Ognia. Możliwe, że dzięki kontaktom handlowym ze Skellige napłynął tu kult Freyi.

Miejscowa ludność to w większości rybacy i poławiacze, ich kultura nieodzownie związana jest z morzem.

Nie wiadomo jakie siły lądowe posiada królestwo Cidaris. Pewne jest natomiast to, że król Ethain posiada sporą flotę strzegącą skrzydło Czterech Królestw.

Sodden - Niedawne królestwo po obu stronach Jarugi było wasalem królestwa Cintry. Po I wojnie Nilfgaardu z Nordlingami zostało rozdzielone na dwie części: Górne Sodden pod panowaniem Nilfgaardu i Dolne Sodden, pod panowaniem Temerii. Po zawarciu Pokoju Cintryjskiego Górne Sodden zostaje dołączone do Temerii, więc całe dawne Sodden jest pod berłem temerskim.

Jak w innych państwach Północy, dominują tu kulty: Wiecznego Ognia, Melitele, Proroka Lebiody i Kreve.

O kulturze tego kraju także wiemy niewiele.Ludzie w Sodden są bardzo religijni i przywiązani do swych bohaterów o czym może świadczyć cześć jaką oddaje się bohaterom z Soddeńskiego Wzgórza.

Dolne Sodden - Część Sodden, która pozostała niezależna po I wojnie z Nordlingami. Szybko jednak swoją niezależność straciło, gdyż po śmierci króla Ekkeharda z Sodden, władzę tam przejął Foltest, który był jego przyrodnim wnukiem. Po Pokoju Cintryjskim oba Sodden się połączyły.

Dolne Sodden ma dość duże znaczenie symboliczne gdyż to tutaj, Nordlingowie wygrali dwie kluczowe bitwy z Nilfgaardem

Pierwszą pod wzgórzem soddeńskim podczas pierwszej wojny Nilfgaardu z państwami północnymi, drugą natomiast wygrali pod Mayeną podczas II wojny Nilfgaardu z Nordlingami. Obie te bitwy miały kluczowe znaczenie dla przebiegu wojny.

Górne Sodden - Od czasów I Wojny Północnej należał do Nilfgaardu i był częścią prowincji Cintra. Od pokoju Cintyjskiego należy do Temerii.

Kerack - niewielki nadmorski kraj graniczący od południa z Verden, od wschodu lub południa z Brokilonem, od północy z Cidaris, a być może także Bremervoord. Do czasu opublikowania Sezonu burz jedyną pewną informacją podaną przez autora w całym wiedźmińskim cyklu była wiadomość, że Viraxas (podobnie zresztą jak Ervyll - król Verden) do tego stopnia "nie lubił" Eithné - pani driad, że nie uznał nawet za stosowne wysłać do Brokilonu posłów.

Z Sezonu Burz dowiadujemy się, że na jedno pokolenie przed rokiem 1245, czyli zapewne między 1200 a 1220, kupiec i pirat Osmyk przejął władzę nad kawałkiem wybrzeża przy ujściu rzeki Adalatte i koronował się na króla Kerack. Po nim panowali syn Belohun i wnuk Viraxas. Państewko jest bardzo małe, stolicę od sąsiedniego miasta Cidaris, będącego stolicą królestwa o tej samej nazwie, dzielą tylko dwa dni drogi. Być może w kierunku południowym jego terytorium rozciąga się dalej.

Godłem królów Kerack jest błękitny delfin nageant o czerwonych płetwach i ogonie, na złotym tle.

Jako oddzielne państo Kerack istniał niezbyt długo, w bliżej nieokreślonym czasie został podzielony pomiędzy Cidaris a Verden.

Zarówno na ekspedycje z Kerack, jak i z Verden napadały w okolicach Brokilonu bandy driad (w tym te, prowadzone przez Milvę).

Verden – jedno z królestw północy. Jest władane przez Kistrina. Państwo to leży przy prawym brzegu Jarugi u jej ujścia. Od wschodu graniczy z Brokilonem, od północy z Kerack, naturalną granicę na południu stanowi rzeka Jaruga oddzielająca Cintrę od Verden. Herbem królestwa jest tarcza ze złoto-czarną szachownicą.

Verden, tak jak inne nadmorskie kraje żyje z rybołówstwa, połowu pereł i owoców morza, bursztynu oraz handlu (również morskiego) i rolnictwa.

Verden posiada silne garnizony w ich twierdzach: Nastrog, Rozrog i Bodrog

Jak na całym Kontynencie, w Verden wyznawane są kulty: Melitele, Wiecznego Ognia, Proroka Lebiody i Kreve.

Prowincja Verden – tuż przed wojną, były król Ervyll złożył hołd lenny cesarzowi Nilfgaardu. Właściwe dowodzenie nad Verden miała wtedy Grupa Operacyjna Verden, która dość szybko sprzeniewierzyła sobie Verdeńczyków, zabijając setki ludzi. Wywołało to powstanie (jego zwolennicy zabili króla Ervylla). Armia Nilfgaardu nękana przez wojska Cidaris i kaprów z Skellige zaplątała się w bezwładne walki, ponosząc klęskę za klęską. Pozostałości Grupy Operacyjnej Verden uciekły za Jarugę, zostawiając załogi w trzech twierdzach verdeńskich. Po wojnie Verden zmieniło się z powrotem w królestwo pod wodzą Kistrina, syna poprzedniego króla.

Kaedwen

Bies — Mon, 22 Jun 2015 13:43:34 GMT

Kaedwen - jest największym królestwem północy, jego władcą jest chciwy król Henselt Stolicą królestwa jest Ard Carraigh. Kraina jest pełna lasów - jego nazwa w Starszej Mowie brzmi Caed Wen, czyli Biały Las.

W granicach Kaedwen znajduje się wiedźmińska szkoła cechu Wilka - Kaer Morhen.

Główne miasta i warownie:

Ard Carraigh (stolica)

Aedd Gynvael (czyt. ed ginwel, elf. Okruch Lodu) - miasto w Naroku, podlegające pod namiestnika z miasta Rakverelin. Zatrzymali się w nim Geralt i Yennefer. Leży nad Toiną.

Ban Ard - miasto położone w Królestwie Kaedwen, znajduje się tam sławna męska szkoła czarodziejów\.

W Akcie II gry dowiadujemy się od Golana Vivaldiego (jeśli powiemy mu że jest niewinny), że Azar Javed był uczniem w akademii czarodziejów w Ban Ard ale został wydalony za rzeczy, które nawet magikom wydawały się odrażające

Ban Gleán - lub Ban Gleann, fort w Kaedwen, w którym stacjonuje Bura Chorągiew. Na mapie do gry Wiedźmin Ban Gleann nazywa się "Ban Glean".

Est Haemlet - miasto elfów, leżące w górnym biegu Pontaru. Na początku ludzkiej ekspansji na kontynencie, Geoffrey Monck zebrał grupkę dzieci (Źródła), z którymi udał się na szkolenie. W latach późniejszych, marszałek Milan Raupenneck dokonał rzezi Loc Muinne oraz Est Haemlet.

Leyda - fort w Kaedwen, gdzie duży oddział Scoia'tael dopuścił się rzezi ludności.

wiedźmińska szkoła Kaer Morhen

Shaerrawedd - [wym. szer(a)łed] leżące w lasach Kaedwen ruiny elfiego pałacu, zburzonego przez elfy po powstaniu Elireny.

Władcy i królowie:

Dagread - dawny król Kaedwen. Ojciec Bendy.

Benda - człowiek, syn Dagreada, dawny król Kaedwen. Prowadził rokowania z Gedoviusem w Lan Exeter. Na mocy zawartego tam traktatu, zwanego później Pierwszym Traktatem Exeterskim, mógł dożywotnio posługiwać się tytułem króla Caingorn i Malleore. Przez Gemmę nazywany był "dziadkiem". Ojciec Elen z Kaedwen.

Henselt z Ard Carraigh - król Kaedwen, który od wielu lat toczy spór z Demawendem o Górne Aedirn, zwane przez niego i ludzi z jego świty Dolną Marchią

Jest zagorzałym rasistą, to z jego ust wyszedł plan eksterminacji nieludzi nad Pontarem, Gwenllech i Buiną. W jego wyglądzie charakterystyczna jest broda i małe, przenikliwe oczy. Henselt poświęca wiele energii, czasu i pieniędzy na walkę z Wiewiórkami.

Henselt brał udział w Pierwszej Wojnie z Nilfgaardem, gdzie jego armia walczyła w Bitwie o Wzgórze Sodden.

Po zawarciu pokoju, Henselt kontynuował spór ze swym sąsiadem o władze nad Doliną Pontaru. Henselt jest jednym z pięciu królów północy, który uczestniczy w spotkaniu na zamku Hagge. Drwił sobie z zagrożenia ze strony Nilfgaardu zdanie swoje zmienił, kiedy Meve uświadomiła królom ogromne zagrożenie z ich strony. W czasie narady zaproponował całkowitą pacyfikację Scoia'tael na całej północy.

Po spotkaniu zaczął wprowadzać swój plan w życie i razem ze swym sąsiadem, królem Aedirn, Demawendem rozpoczął wspólną akcję pacyfikacyjną przeciwko wiewiórkom.

Po rozpoczęciu inwazji na Lyrie i wojną błyskawiczną armia Nilfgaardu dociera do Aedirn i jest bardzo blisko zajęcia Doliny Pontaru, którą Henselt uważa za swoją własność. Dogaduje się on z Nilfgaardem i zawiera separatystyczny rozejm. Na mocy traktatu jego wojska będą mogły zająć całą Dolinę Pontaru aż po rzekę Dyfne. Jednym z niewygodnych warunków zawieszenia broni jest uznanie Dol Blathanna i respektowanie jej władzy. Henselt zgadza się na ten warunek, jeśli elfy z Dol Blathanna odetną się i potępią walkę Wiewiórek (tego samego zażądał Foltest).

Po rozbiorze Aedirn Henselt dotrzymuje warunków traktatu i nie atakuje armii cesarstwa aż do czasu rozpoczęcia III fazy wojny. Wtedy przechodzi na stronę koalicji królestw północy i razem z Demawendem walczy przeciwko okupantom (symbolicznie podaję sobie dłonie na znak przymierza). Po wyparciu Nilfgaardu za Jarugę bierze udział w obradach pokojowych w Cintrze. Na mocy Pokoju Cintryjskiego musi opuścić Dolinę Pontaru i uznać niezależność Dol Blathanna, która na mocy pokoju Kaedwen nie otrzymała nic.

Siły zbrojne:

W książce nie ma źródeł wyjaśniających liczebność armii Keadwen. W grze Henselt ruszył na Vergen z 5tys. żołnierzy, reszta pozostała w kraju. Można przypuszczać, że Kaedwen dysponuje największą armią na północy.

Najsławniejsze Keadweńskie jednoski to:

Bura Chorągiew- pułk patrolujący okolice Ban Gleán. Lekka jazda należąca do wojska króla Henselta, łatwo ją poznać po ubiorze - jej członkowie ubrani byli w płaszcze i bobrze kołpaki. Pułk ekspedycyjny, to właśnie ona opanowała 'Górne Aedirn' i brała udział w bitwie pod Brenną.

Elitarne Niedźwiedzie Łby

Pancerne oddziały z Ard Caraigh

Religia:

Jak we większości Północnych Królestw, w Kaedwen wyznawane są kulty Melitele, Kreve, proroka Lebiody i Wiecznego Ognia.

Gospodarka:

Kaedwen to kraj rozległy, ale górzysty, lesisty i słabo zaludniony, a przy tym niebyt korzystnie położony. Jego gospodarka prawdopodobnie opiera się na produkcji drewna i polowaniach na obficie zamieszkującą tamtejsze lasy zwierzynę. Możliwe także, że rozwinęło się tu górnictwo.

Kultura i nauka:

Szeroko znane jest zamiłowanie Kaedweńczyków do wojny i podbojów, prawdopodobnie dlatego udało im się stworzyć tak potężne królestwo. Kaedweńska szkoła czarodziejów w Ban Ard wydała na świat wielu najsłynniejszych i najpotężniejszych czarodziejów północy przynosząc Kaedwen chlubę i dumę.

Kaedwen w grze: Zabójca Królów i Dziki Gon:

Po śmierci króla Demawenda i pogrążeniu się Aedirn w chaosie, Henselt rozpoczął zbrojną wyprawę na Górne Aedirn mobilizując 5 tys. kaedweńskich żołnierzy. Napotkał jednak opór ze strony Saski i jej buntowników.W zależności od podjętych przez nas decyzji Henselt może opanować Vergen (ścieżka Rocha) bądź skapitulować (ścieżka Iorwetha). Istnieje również możliwość zabicia Henselta w ścieżce Rocha.Jeśli wybierzemy tą opcje Kaedwen nie będzie miało następcy tronu. Keadwen jest najbardziej agresywnym państwem w grze bowiem chce ono zająć ziemie Temerii i Aedirn.

W grze Wiedźmin 3 Dziki Gon Kaedwen pod wodzą Henselta (jeśli gracz nie zabił go w Wiedźmin 2 Zabójcy Królów) walczy z Nilfgaardem. Jednak zostaje zaatakowane zimą przez swojego dotychczasowego sojusznika Redanię. Henselt ginie wówczas podczas jednej z bitew z Redańczykami zaś jego wojska nie mając innego wyjścia przechodzą na stronę Radowida. W ten sposób Kaedwen zostaje zjednoczone z Redanią pod wspólnym berłem co skutecznie hamuje postępy nilfgaardzkiej armii.

Aedirn

Bies — Mon, 22 Jun 2015 13:00:43 GMT

Aedirn (czyt. Edirn) – jedno z największych królestw Północnych, sąsiaduje z Kaedwen, Redanią, Temerią, Mahakamem i Lyrią i Rivią. Od wschodu Aedirn jest ograniczone przez Góry Sine. Wewnątrz państwa leży alodialne księstwo Dol Blathanna (Dolina Kwiatów) - rządzona przez księżną Enid an Gleannę. Stolicą Aedirn jest Vengerberg, w którym też mieści się dom sławnej czarodziejki Yennefer. Władcą Aedirn jest król Demawend.

Stolica:

Vengerberg - stolica Aedirn, leżąca na wschód od Mariboru, Mahakamu i Dol Angra.

Siedziba króla ,Demawenda można znaleźć tam liczne gorzelnie, tkalnie, farbiarnie, a także młyny słodowe. Vengerberg padł po tygodniu oblężenia dokonanego przez armię Nilfgaardu. Zabito wielu ludzi - około sześć tysięcy załogi i mieszkańców miasta.

Inne ważniejsze miasta:

Aldersberg - miasto w Aedirn na południe od Vengerbergu, a także miejsce dwóch bitew: Pierwszej, zakończonej zwycięstwem Nilfgaardu oraz drugiej - zakończonej zwycięstwem Nordlingów. Całkiem możliwe że właśnie stąd pochodził Alvin później Jakub de Aldersberg. Prawdopodobnie tu rozpoczęła się plaga Catriony w Królestwach Północnych

Eysenlaan - miasto w Aedirn, w którym znajdują się fryszarki, huta galmanu i wielka kuźnica żelaza. Łącznie osiąga się tu pięćset centnarów (ok. 50 kg) rocznej produkcji.

Guleta - miasto w Aedirn, w którym znajduje się wielka huta. Na festynie w Gulecie poznali się Geralt i Jaskier.

Hagge (czytaj: haż) - twierdza nad Pontarem, na granicy Temerii i Aedirn. Pod Hagge niespełna 40 lat temu Virfuril pobił wojska Medella, umacniając swoją władzę w Dolinie Pontaru i ustalając dzisiejsze granice między Aedirn i Temerią. W Hagge odbyło się spotkanie królów Północy, które miało na celu podjęcie strategicznych decyzji w sprawie ofensywy Nilfgaardu.

W grze zamek i tereny aż do Flotsam należą do Temerii dowiadujemy się o tym od Triss.

Vattweir - miasto leżące w Aedirn. Swego czasu wyznaczono tam cenę, za głowę Cykady.

Vergen - miasto w Dolinie Pontaru, w północnej części Aedirn zostało założone przez krasnoludy, które wybudowały je w kopalniach w okolicznych wzgórzach. Jest stolicą Wolnego Państwa w Dolinie Pontaru (zależnie od tego jak wybierzemy Verden może należeć do Aedirn lub Kaedwen) Vergen posiada unikalny styl architektoniczny, domy i gmachy są wykute w skałach. Miasto było ważnym ośrodkiem handlu, jednej z dróg wiodących przez nią do wnętrza kraju, a starostą jest Cecil Burdon. Miasto posiada 2 ufortyfikowane bramy zewnętrzne: Mahakamską wychodzącą na granice Kaedwen i Metalurgów łączącą miasto z centrum Aedirn. Pod miastem ciągneły się tunele,a największy z nich Tunel Założycieli był tajnym przejściem z kamieniołomu. Dawniej w centum Vergen funkcjonowała kopalnia nieznanego surowca,ale pojawienie się potworów w szybach zmusiło krasnoludy do zamknięcia szybów. Na obrzeżach miasta (w skale) mieszczą się przedmieścia i Stara Brama wychodząca do katakumb i do lasu. Fortyfikacje miasta są wzmocnione różnymi krasnoludzkimi wynalazkami np.tunelem z kotłami pełnymi wrzącego oleju i żurawi górniczych. W posiadaniu miasta znajduje się jedyny na Północy kamieniołom srebrnego marmuru, który został opanowany przez Harpie. W mieście jest tylko jedna karczma i to w niej spędził ostatnią noc swojego życia Seltkirk z Gulety.

W drugiej części gry:

Asheberg - miasto w Aedirn pojawiające się na mapie Doliny Pontaru w Wiedźminie 2.

Berg Aen Dal - miasto w Aedirn pojawiające się na mapie Doliny Pontaru w Wiedźminie 2. W zależności od wyboru, miasto stanie się częścią Wolnego Państwa, bądź zostaje włączone do Kaedwen. Znajduje się u podnóża Gór Sinych i przypuszczalnie są to ruiny lub ludzkie miasto na elfich ruinach.

Kalkar - miasto w Aedirn pojawiające się na mapie Doliny Pontaru w Wiedźminie 2. W zależności od wyboru, miasto stanie się częścią Wolnego Państwa, bądź zostaje włączone do Kaedwen. W pobliżu miasta znajduje się kopalnia.

Tiel - miasto w Aedirn pojawiające się na mapie Doliny Pontaru w Wiedźminie 2. Leży w pobliżu rzeki, więc można wywnioskować, że jest to faktoria podobna do Flotsam.

W grze Wiedźmin 2 początkowo leży w Aedrin, jednak w skutek rebeli i najazdu Henselta stanie się częścią Wolnego Państwa Saskii bądź Kaedwen.

Siły zbrojne:

Królestwa Lyrii i Aedirn zmobilizowały 3 tys. jazdy i 10 tys. pieszego żołnierza. Już w pierwszych dniach inwazji 1/5 tych sił została odcięta w fortach i twierdzach. Część armii została wycofana do obrony skrzydeł przed rajdami lekkiej jazdy i Scoia'tael. Pozostałe wojsko, jakieś 6 tys. żołnierzy w tym nie więcej niż 1200 rycerzy, zostało pobite pod Aldersbergiem przez 13 tys. żołnierzy pod dowództwem Menno Coehoorna.

Podczas, gdy Nilfgaard i Kaedwen dokonali faktycznego rozbioru Aedirn, część wojsk Demawenda schroniła się w Hagge, gdzie zostali wsparci przez załogę temerską i redańską. Ta część wojsk wzięła udział w walkach pod Brenną i Aldersbergiem. W Wiedźminie 2 wojsko Aedirn zostaje rozbite przez chłopstwo. W Vergen pod rozkazami Saskii służy ok. 200 krasnoludów, pół tysiąca chłopów, 53 rycerzy i 200 zbrojnych oraz 100 Scoia'tael.

Gospodarka:

Aedirn jest jednym z najbogatszych królestw północnych. Ma dobrze rozwiniętą gospodarkę, jej głównym atutem jest położenie miedzy górami, które dostarczają państwu surowców. W Gulecie i w Eysenlaan znajdują się ogromne huty i zakłady kuźnicze. W Vengerbergu i Aldersbergu rozwijają się głównie manufaktury wełniane i tkackie oraz farbarnie, a w stolicy dodatkowo młyny słodowe i gorzelnie.

Religia:

Jak w innych Królestwach Północnych, w Aedirn wyznawane są religie Wiecznego Ognia, Kreve, proroka Lebiody i Melitele.

Władcy:

Baldwin - jeden z władców Aedirn.

Videmont z Aedrin - pyszny i dumny król Aedirn, który nie chciał wydać swojej córki Agnes z Aedirn za Esterila Thyssena z Koviru. Oprócz córki miał synów. Musiał się pogodzić z tym, że jego córka uciekła i doczekała się syna Baldwina Thyssena.

Virfuril - ojciec Demawenda, dawny władca Aedirn. Pod Hagge pokonał wojska Medella, umocnił tym samym swoją władzę w Dolinie Pontaru. Ustalił jednocześnie obecne granice pomiędzy Temerią i Aedirn.

Demawend III - syn Virfurila, król Aedirn. Władca dość okrutny i zawistny, aczkolwiek również dość inteligentny i znający się na taktyce wojennej, potrafił przewidzieć posunięcia Emhyra var Emreisa. Był radykalnie nastawiony wobec elfów. Zwolennik karnych ekspedycji w Dol Blathanna. Z opisów w książce można jednoznacznie wywnioskować, że był dość grubym mężczyzną. Za jego panowania Aedirn straciło znaczenie. W grze, inaczej niż w książce, przedstawiony jako król nieudolny.

Toczy nieustanne spory z królem Kaedwe - Henseltem, o Górne Aedirn, nazywane przez Henselta "Dolną Marchią".

Tuż przed wydarzeniami z gry Wiedźmin 2, Demawend zostaje zamordowany przez Letho w czasie rejsu po Pontarze. Towarzyszył mu mistrz Abelard z Hagge i mistrz łuczniczy Tybalt z Vengerbergu, a także cała świta dworska w postaci gwardii i błaznów. Po jego śmierci królestwo Aedirn pogrążyło się w chaosie, a walki o władzę podejmuje się jego syn, Stennis.

Według gry jego oficjalny tytuł to: "Demawend III", również dowiadujemy się że był szesnastym królem Aedirn.

Stennis - książę, a później król Aedirn; jedyny syn i następca króla Demawenda. Ważna postać w grze Wiedźmin 2: Zabójcy Królów. Występuje wyłącznie w grze - nie ma o nim wzmianki w książkach Andrzeja Sapkowskiego

Stennis jest człowiekiem butnym, aroganckim i egoistycznym. Gardzi wszystkimi.

...

Podczas wydarzeń z Wiedźmina 2 król Demawend zostaje zamordowany, a w kraju panuje chaos. Ostatnią nadzieją dla królestwa jest książe Stennis, ale niedługo po śmierci Demawenda król Henselt wypowiedział Aedirn wojnę, ruszając na bezbronny kraj z wojskiem. Aedirńska armia została rozbita, a obrony kraju podjęli się chłopi pod rozkazami Dziewicy z Aedirn. W zależności od naszych decyzji możemy obronić Aedirn przed napaścią Henselta i ułaskawić księcia Stennisa bądź skazać go na śmierć (ścieżka Iorwetha). Jeśli ułaskawimy księcia pod koniec gry koronuje się na nowego króla Aedirn. Grając po stronie Rocha Górne Aedirn upadnie a książę Stennis zginie.